Δημοκρατικό Πατριωτικό Κίνημα ΝΙΚΗ: «Από τη Μεγάλη Παρασκευή στην Ανάσταση της Πατρίδας μας» (Θεσσαλονίκη 26.6.22)

Ζητούμε συγγνώμη που παρουσιάζουμε ευθέως στους φίλους αναγνώστες και επισκέπτες του ιστολογίου μας μια πολιτική ανάρτηση. Ο σκοπός όλων των αναρτήσεών μας είναι πρωτίστως πνευματικός και κοινωνικός. Το ίδιο και της παρούσας.

Το Δημοκρατικό Πατριωτικό Κίνημα ΝΙΚΗ είναι εντελώς ξεχωριστή πολιτική κίνηση, με συλλογική ηγεσία και σαφές, ολοκληρωμένο πολιτικό πρόγραμμα και αντικειμενικό σκοπό.

Η ιστοσελίδα του Κινήματος - η σελίδα στο Facebook.

 

0:00 Εισαγωγή βίντεο

0:12 Γεώργιος Ρούντας

8:14 Εμμανουήλ Γκλάβας

16:12 Αλεξία Τάντση

21:43 Δρ Νικόλαος Παπαδόπουλος

44:54 Δρ Ζώης Ζαρταλούδης

54:18 Βασίλειος Δανδίκας

57:22 Αλεξία Τάντση -«Ο αδύναμος Συνάνθρωπός μας είναι το μέτρο του Πολιτισμού μας»

1:10:22 Αθηνά Πετικοπούλου - Χαιρετισμός

1:10:42 Δημήτριος Νατσιός Πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ «Από τη Μεγάλη Παρασκευή στην Ανάσταση της Πατρίδας μας».

Γέροντας Μουσταφά, ο κατά Χριστόν σαλός

 

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Ενωμένη Ρωμηοσύνη

Ημέρα επίσκεψης στην Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου Βαζελώνος. Η προηγούμενη ημέρα ήταν κουραστική και γεμάτη συγκινήσεις, ιδιαίτερα για τον π. Κύριλλο. Πίστευα ότι θα αργούσε στο πρωινό. Αλλά τον βρήκα να με περιμένει.

– Πάτερ μου, πάντα πρωινός βλέπω.

– Έτσι είμαι μαθημένος, μου απάντησε.

– Επομένως θα έκαμες και τον Όρθρο…

– Φυσικά, πήρα τις ψυχικές μου ανάσες, μου είπε χαμογελώντας.

Οι «γκρίζοι λύκοι» ήσαν και αυτοί στην ώρα τους… Όταν τους είδα πρωί – πρωί να μας παίρνουν πάλι φωτογραφίες και να μας βιντεοσκοπούν νευρίασα. Πήγα να σηκωθώ και να πάω να τους πω να σταματήσουν αυτόν τον πόλεμο νεύρων που μας κάνουν.

Με συγκράτησε ο π. Κύριλλος.

– Κάτσε κάτω, μου είπε. Αυτό θέλουν, να μας εκνευρίσουν, να πάμε να τους μιλήσουμε, να προκαλέσουν επεισόδιο, να μας τρέχουν στην αστυνομία, να μας ταλαιπωρήσουν. Δεν θα τους κάνουμε το χατήρι. Εμείς ατάραχοι. Αυτοί τη δουλειά τους κι εμείς τη δική μας…

Στην ώρα του είχε έρθει και ο Ιμπραήμ και ξεκινήσαμε. Στη διαδρομή ο π. Κύριλλος μου είπε δυο λόγια για τη Μονή Βαζελώνος:

– Από την Τραπεζούντα είναι λίγο πιο μακριά από τις δυο άλλες Μονές Σουμελά και Περιστερεώτα και δυτικά αυτών και της Τραπεζούντας. Η περιοχή ονομάζεται Ζαβουλών ή Βαζελών και η Μονή αυτή είναι η αρχαιότερη του Πόντου. Η φήμη της ανέβηκε στα ύψη κατά την περίοδο της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας. Σήμερα και αυτή είναι ένας σωρός ερειπίων. Τα τελευταία του λόγια συμπλήρωσαν δάκρυα συγκίνησης, που έκαμαν τα μάτια του να λαμπυρίζουν….

– Αδελφέ μου συχώρα με, μου είπε, αλλά το μυαλό μου πέταξε πάλι για το  τι είχαμε και τι χάσαμε και σε ποιών τα χέρια έμειναν…  

Από εκείνη την ώρα επικράτησε σιωπή στο αυτοκίνητο. Η αναπόληση της αίγλης που γνώρισαν ο Πόντος και τα Μοναστήρια του και η εφιαλτική σκέψη της καταστροφής τους κυριάρχησαν μέσα μας μέχρι να φτάσουμε στον προορισμό μας.

Το αυτοκίνητο άφησε τη δημοσιά και άρχισε την ανάβαση προς την Μονή. Ήταν ένας φαρδύς δρόμος με χώμα, έτοιμος να ασφαλτοστρωθεί, Ένας στρατιώτης με κόκκινο περιβραχιόνιο, νεαρό παλληκάρι, σταμάτησε το αυτοκίνητο μας. Ρώτησε στα τούρκικα τον Ιμπραήμ, ποιοι είμαστε και πού πάμε, του είπε και του απάντησε ότι για λόγους ασφαλείας μας, το αυτοκίνητο πρέπει να σταματήσει σε εκείνο το σημείο… Του είπε ο Ιμπραήμ ότι ο δρόμος είναι βατός και ασφαλής για αρκετά χιλιόμετρα ακόμη, αλλά εκείνος ήταν ανένδοτος.

Αποφασίσαμε να προχωρήσουμε με τα πόδια. Ο Ιμπραήμ έμεινε στο αυτοκίνητο. Το ψιλόβροχο με το κρύο και το βοριαδάκι περόνιαζαν το σώμα μας και έπρεπε να ανηφορίσουμε για περίπου μιάμιση ώρα. Όμως ήμασταν αποφασισμένοι κανένα εμπόδιο να μην αποτρέψει το προσκύνημά μας. Βαδίζαμε πάνω στον αμαξιτό δρόμο. Σε λίγο μας προσπέρασε ένα στρατιωτικό καμιόνι. Ήταν γεμάτο στρατιώτες. Μας προσπέρασε και το αυτοκίνητο με τους «γκρίζους λύκους». Ένας από αυτούς είχε βγάλει το μισό του υπέρογκο σώμα έξω από το παράθυρο και μας βιντεοσκοπούσε. Εκεί που τέλειωνε ο δρόμος και άρχιζε το απότομο μονοπάτι ο στρατιωτικό καμιόνι ήταν σταματημένο και άδειο. Και οι γκρίζοι λύκοι είχαν ξεμείνει. Τους προσπεράσαμε σε κοντινή απόσταση.

– Μην τους κοιτάξεις, μου είπε ο π. Κύριλλος.

Εγώ δεν μπόρεσα κι έριξα την κρυφή ματιά μου. Τους είδα που χαζογελούσαν μεταξύ τους για το καψόνι που μας έκαμαν… Σε λίγο κατάλαβα γιατί οι «Γκρίζοι λύκοι» δεν μας ακολούθησαν. Το τελευταίο στάδιο της ανάβασης ήταν εξαιρετικά επικίνδυνο. Σε μιαν  κοντινή από το μοναστήρι απόσταση έπρεπε να περάσουμε ένα πολύ στενό και γλιστερό από τη βροχή εξόγκωμα βράχου, ενώ και από τις δύο μεριές έχασκε γκρεμός  βάθους εκατοντάδων μέτρων.

Δεν διστάσαμε. Κάναμε το Σταυρό μας, δεν κοιτάξαμε ούτε δεξιά, ούτε αριστερά, αλλά ίσια το μοναστήρι και περάσαμε.

Μπροστά στην είσοδό του ήσαν παρατεταγμένοι οι στρατιώτες. Όλοι φορούσαν το κόκκινο περιβραχιόνιο και είχαν το χέρι στη σκανδάλη του αυτόματου όπλου τους. Ο επικεφαλής τους αξιωματικός μας πλησίασε, μας χαιρέτισε στρατιωτικά και μας ζήτησε τα διαβατήριά μας. Του τα δώσαμε. Ευτυχώς εκείνη την ώρα είχε κόψει η βροχή. Τα κοίταξε για κάποια λεπτά και μετά μας ρώτησε:

– Γιουνάν;

– Γκρικ, του απάντησε ο π. Κύριλλος.

– Νο φότος, νο πρέϊ, μας είπε με σπασμένα αγγλικά. ΟΚ;

– ΟΚ, απαντήσαμε.

Μας έδωσε πίσω τα διαβατήριά μας και εμείς προχωρήσαμε προς τα ερείπια του μοναστηριού, με τη συνοδεία των φαντάρων.

    Ήμασταν περίπου στο κέντρο των ερειπίων, περικυκλωμένοι από τους στρατιώτες..   

– Θα καθίσουμε σιωπηλοί και θα προσευχόμαστε. Να δούμε τις αντοχές τους, μου είπε ο π. Κύριλλος.

       Είχε δίκιο. Κάποια στιγμή σηκώθηκαν και σε παράταξη ανά δύο αποχώρησαν. Η αποστολή τους είχε ολοκληρωθεί… Μας έδειξαν ότι είναι κυρίαρχοι και ότι είμαστε υπό έλεγχο και έφυγαν… Ο π. Κύριλλος ξέσπασε. Έκαμε τρισάγιο για τις ψυχές  των μοναχών που διαβίωσαν στη Μονή Βαζελώνος και μετά έψαλε δυνατά το «Τις Θεός Μέγας, ως ο Θεός ημών…», το απολυτίκιο του Βαπτιστή και το «Τη Υπερμάχω…». Μείναμε για ώρα μέσα στην παγωνιά. Σκεφτόμασταν, προσευχόμασταν, αναπολούσαμε την προσφορά των τριών μοναστηριών και το δέσιμό τους με τους Ποντίους.

Ήταν περασμένες τρεις μετά το μεσημέρι και είχε ο τόπος σκοτεινιάσει από ένα μαύρο σύννεφο, που ήταν μερικές δεκάδες μέτρα πάνω μας.

– Πάμε να φύγουμε μου είπε ο π. Κύριλλος. Σταυροκοπηθήκαμε για μιαν ακόμη φορά και πήραμε την κατηφόρα.

     Η κατάβαση ήταν πιο άνετη και είδαμε καλύτερα το τοπίο. Ήταν άγριο, με πολλούς  βράχους, αλλά και πλούσια βλάστηση. Κατεβαίναμε αμέριμνοι, με γλυκές σκέψεις από την επίσκεψη,  όταν   από μια λόχμη πετάχτηκε ένας αλλόκοτης εμφάνισης γέροντας. Ήταν με παλιά και σκισμένα ρούχα, χοντρές μάλλινες κάλτσες και τσόκαρα στα πόδια, με μακριά κάτασπρη γενειάδα, γεμάτος ρυτίδες, σκελετωμένος. Ξαφνιαστήκαμε. Περπάτησε προς το μέρος μας με λυγισμένα τα γόνατα, λες και δεν ήθελε να φαίνεται από μακριά.

– Παπάς; Ρώτησε τον π. Κύριλλο σε άπταιστα ελληνικά.

– Παπάς!… Ναι, παπάς, του απάντησε. Εσύ γέροντα ποιος είσαι;

– Οι Τούρκοι με περνούν για δικό τους, με φωνάζουν Μουσταφά και με πιστεύουν για τρελό. Εγώ όμως είμαι βέρος Ρωμιός. Οι γονείς μου με τάξανε σε τούτο το Μοναστήρι και με ονομάσανε Ιωάννη… Για πάνω από εβδομήντα χρόνια μένω σε μια καλύβα κάτω από το δρόμο, στην απότομη πλαγιά. Ο Θεός με έχει προικίσει με καλό αυτί και είναι τόση η ησυχία εδώ πέρα, που ξέρω πότε ανεβαίνουν αυτοκίνητα προς το μοναστήρι. Πιάνω και τον ήχο από το βάδισμα των οδοιπόρων προσκυνητών και ευχαριστώ το Θεό που το μοναστήρι δεν πέθανε στις μνήμες των ρωμιών…

Μέρος Β΄

Ο Μουσταφά – Ιωάννης κοίταξε στα μάτια τον π. Κύριλλο.

– Εσένα πώς σε λένε;  

– Με λένε Κύριλλο και τον φίλο μου… Είπε το όνομά μου. Είμαστε από την Ελλάδα και ήρθαμε για προσκύνημα στα Μοναστήρια του Πόντου. Και συνέχισε:

– Εσύ πώς ζεις, εδώ; Δεν σε πήραν είδηση τόσα χρόνια οι Τούρκοι;

–  Με ξέρουν και Τούρκοι και κρυπτορωμιοί και μου φέρνουν τρόφιμα, και πετρέλαιο. Με ξέρουν για αγρίμι και δεν τους εμφανίζομαι. Τα αφήνουν σε ένα συγκεκριμένο βράχο, κάτω από τον δρόμο, και φεύγουν… και με μια αποφασιστική κίνηση μας είπε:

– Πάμε στην καλύβα μου, εκεί ουδείς πλησιάζει και θα σας πω περισσότερα…

Πήραμε την κατηφόρα περπατώντας στα βράχια, που ανάμεσά τους υπήρχε πυκνή βλάστηση. Είδαμε τον βράχο που κάνει ένα κοίλωμα στην κορυφή του και εκεί αφήνουν την ελεημοσύνη τους  όσοι τον φροντίζουν. Η καλύβα ήταν ένας ενιαίος χώρος με χωμάτινο πάτωμα και κεραμίδια πολύ παλιά, που έμπαζαν σε κάποιες μεριές.  Όλα όσα υπήρχαν μέσα ήσαν ξύλινα, φτιαγμένα με τα χέρια του. Τραπέζι, καρέκλες, κρεβάτι. Μαυρισμένα τα μεταλλικά σκεύη της κουζίνας, μια ξυλόσομπα  και μια λάμπα πετρελαίου. Για εξώπορτα σανίδες ενωμένες, που έκλειναν με μια ξύλινη μπάρα. Μια ξύλινη στενή παράγκα για αποχωρητήριο και πιο μακριά ρυάκι με γάργαρο νερό από πηγή που ερχόταν από το βουνό. Όταν πήγαμε να καθίσουμε έπιασε ο γέροντας τον π. Κύριλλο από τον ώμο και του είπε:

– Πρώτα θα με ευλογήσεις, θα με εξομολογήσεις θα μου δώσεις άφεση και ύστερα θα καθίσεις. Είμαι πάνω από ενενήντα ετών και θέλω να πάω έτοιμος κοντά στον Χριστό και στον Άγιο Ιωάννη…

Πήγαν σε μια γωνιά, ο Ιωάννης γονάτισε και κλαίγοντας μιλούσε στον π. Κύριλλο, που είχε βάλει το πετραχήλι, που έφερε πάντοτε μαζί του. Στο τέλος τον σήκωσε, τον ευλόγησε και του έβαλε εκείνος μετάνοια. Ήρθαν κοντά μου και καθίσαμε, οι δυο μας στις δύο καρέκλες που υπήρχαν, ο γέροντας κάθισε στο κρεβάτι του. και άρχισε να μας λέγει την ιστορία του.

– Σας ξαναλέω, ότι είμαι πάνω από ενενήντα ετών. Σε λίγο θα είμαι κοντά στον Κύριο.  Ήμουν στα δέκα οκτώ  δόκιμος μοναχός όταν έζησα όλη την τραγωδία των Ελλήνων του Πόντου. Έζησα την προδοσία των Μπολσεβίκων, την εγκατάλειψη των συμμάχων και τη σφαγή χιλιάδων Ελλήνων. Έζησα τον σκοτωμό των δικών μου ανθρώπων. Προσωπικά ξέφυγα από τη σφαγή, αλλά δεν θέλησα να φύγω μακριά από το μοναστήρι και περιτριγύριζα από τότε σαν αγρίμι σε αυτά τα μέρη.

Είχα διαβάσει για τους κατά Χριστόν σαλούς και σκέφθηκα να κάνω τον τρελό. Έβαλα τούρκικα ρούχα και ζούσα απόκοσμα. Αν κάποιος με πλησίαζε έφευγα με τρελές κινήσεις μέσα στο δάσος. Κάποιος μου έδωσε το όνομα Μουσταφά, που μου έμεινε. Έτσι οι Τούρκοι με περνούν για τούρκο. Ποτέ δεν μου ζητήθηκε να πάω στο τρελοκομείο, ποτέ δεν μου ζητήθηκε να βγάλω ταυτότητα. Ήμουν το τρελό τίποτα γι’ αυτούς. Για εμένα με προστάτευε ο Χριστός και ο Άγιος Ιωάννης, που δεν ήθελε να αφήσω μόνο το μοναστήρι του.

Έτσι όλα αυτά τα εβδομήντα τόσα χρόνια ζω ως Χριστιανός και ας με φωνάζουν Μουσταφά. Ο Θεός με ευλογεί. Το μοναστήρι δεν είναι ερείπιο. Έχει τον Χριστό, την Παναγία, τον Άγιο Ιωάννη, τους Αγγέλους που το προσέχουν και εμένα που κρυφά το υπηρετώ…

Είχαμε μείνει άφωνοι από αυτά που ακούσαμε. Η πρώτη μου σκέψη ήταν «ΖΗ ΚΥΡΙΟΣ». Ο για τους Τούρκους Μουσταφά ο τρελός ήταν στην πραγματικότητα ο Ιωάννης, ο κατά Χριστόν σαλός.

Και η ευλογία που παίρναμε συνεχίστηκε. Μας είπε ο Ιωάννης:

– Ελάτε μαζί μου. Τον ακολουθήσαμε έξω από την καλύβα. Σε ένα ξέφωτο ήταν ένα παλιό πέτρινο κτίσμα που έμοιαζε με εκκλησιά. Η είσοδος ήταν κλεισμένη από δεμάτια σανού και κλαδιά. Τον βοηθήσαμε να τα πετάξει στην άκρη. Μπήκαμε μέσα και ώ Θεέ μου, τι ήταν αυτό που αντικρίσαμε. Ένα παρεκκλήσιο περιποιημένο, με την παλιά καντήλα του και εικονογραφίες παλιές φθαρμένες και κακοποιημένες παλιά από τους Τούρκους, αλλά που φαινόταν η ομορφιά τους. Είχε διατηρηθεί και η μαρμάρινη Αγία Τράπεζα. Φίλησε στον τοίχο τον Σταυρό  και μας είπε:

– Ο Κύριος με διατήρησε στη ζωή και με προφύλαξε από τους άπιστους για να το φυλάω όσο ζω. Τρελός Τούρκος για τους Τούρκους έκαμα την Εκκλησιά αποθήκη για σανό. Είναι ένα κανονικό παρεκκλήσιο, που προσεύχομαι και βρίσκω παρηγοριά και κουράγιο. Στα τελευταία του λόγια έβαλε μετάνοια και έκαμε το Σταυρό του.

Δεν μπορέσαμε να συγκρατήσουμε τη συγκίνησή μας. Αφήσαμε τα άφθονα δάκρυά μας να κυλήσουν στο πέτρινο πάτωμα. Βρισκόμασταν μπρος σε έναν άγιο άνθρωπο, έναν άγιο που θα πεθάνει χωρίς κανείς να γνωρίζει ποιος ήταν και τι πίστευε. Θα πεθάνει χωρίς κανείς να γνωρίζει τον επί εβδομήντα τόσα χρόνια αγώνα του να παριστάνει τον τρελό για να είναι κοντά και να διατηρεί το παρεκκλήσιο της Μονής Βαζελώνος.

Άλλη μια φορά που είχαμε ξεχαστεί, ζώντας μια πρόγευση της κοινωνίας με τους Αγίους στην ατέλειωτη πραγματική ζωή. Όμως ο Ιωάννης μας σκέφθηκε, σκέφθηκε τις υποχρεώσεις μας και θέλησε να μας προφυλάξει.

– Ώρα να πηγαίνετε, μας είπε γλυκά.

Θέλαμε να μείνουμε για πολύ ακόμη κοντά του, αλλά ξέραμε ότι είχε δίκιο…  Το κατάλαβε και μας είπε με την ίδια γλυκύτητα:

– Πηγαίνετε, γιατί θα αρχίσουν να σκέφτονται ότι κάτι σας συμβαίνει και θα κινήσουν να ψάξουν να σας βρουν.

Καταλάβαμε ότι έπρεπε να τον αφήσουμε. Πέσαμε στα γόνατα για να του φιλήσουμε τις άκρες των ποδιών του, αλλά δεν μας άφησε. Πήγε πίσω και μας είπε:

– Πηγαίνετε και από τώρα και στο εξής θα είμαστε ενωμένοι στην προσευχή.

Η καρδιά μας ήταν γεμάτη από άφατη αγαλλίαση και είχαμε ξεχάσει  κάθε μέριμνα…Που όμως μας περίμενε σε λίγη ώρα… Όταν φτάσαμε στο αυτοκίνητο είδαμε τον Ιμπραήμ να ξεφυσά ανακουφισμένος.

– Επί τέλους ήρθατε. Είχαν αρχίσει τα παιδιά – υπονοώντας τους «γκρίζους λύκους» – να αδημονούν… Καλά που είναι απότομα εκεί επάνω και βαρέθηκαν να σας αναζητήσουν…

– Δεν πειράζει, του είπαμε. Μόνοι τους το θέλουν να κάνουν αυτοί τη δουλειά.. Για εμάς καλύτερα θα ήταν να μην μας παρακολουθούν και να μην είναι τσιμπούρια….

 Η συζήτηση σταμάτησε εκεί. Ο Ιμπραήμ μας ρώτησε τι θα φάμε για βράδυ. Του είπαμε κάτι πρόχειρο αν βρούμε στο ξενοδοχείο ή κάπου κοντά. Είχαμε κουραστεί, αλλά είχαμε και χορτάσει. Πού να του εξηγήσουμε με ποια εκλεκτή τροφή…-  

"Ν": Περί διά Χριστόν σαλών ("τρελών") εδώ:

Διά Χριστόν σαλοί: οι «περιθωριακοί» άγιοι

Διά Χριστόν Σαλότητα και Αγιότητα 

Ενότητα άρθρων για τους διά Χριστόν σαλούς εδώ. 

Σπάιντερμαν: ο γεωπολιτισμός του Χόλυγουντ

Αντίφωνο 

 

Σ’ αυτό το πρώτο μέρος της συζήτησής τους, ο Κωνσταντίνος Κωστούρος και ο Νίκος Μαυρίδης εγκύπτουν στην πολιτιστική και πολιτισμική δύναμη του «Χόλυγουντ», ως θεμελιώδους γεωπολιτικού μοχλού του «Αμερικανισμού» προς επίτευξιν οικουμενικής ηγεμονίας.

Έρεισμα προς τούτο η τεράστια επιτυχία του Σπάιντερμαν, του «Ανθρώπου – Αράχνη», η παγκόσμια πρωτιά της ταινίας σε θέαση, καθ’ όλην την διάρκεια του έτους 2021-2022.

Συζητούνται οι κοινωνικές, πολιτικές αλλά και θεολογικές συνιστώσες του μετανεωτερικού προτάγματος, όπως αυτές εκδιπλώνονται στην καθηλωτική σαγήνη που ασκεί ο αμερικανικός κινηματογράφος στην παγκόσμια ψυχή.

Προτείνουμε και:

«Βαρετοί» ήρωες – Συναρπαστικοί υπερήρωες!... 

Χριστιανοί [;] υπερήρωες και η μυθολογία των κόμικς

 

Της αγίας Ευφημίας & Όλγας, των αγίων Σωφρόνιου (Σαχάρωφ) & Παϊσίου // Great Saints (& new Saints) on July 11 & 12 in the Orthodox Church!...

 

φωτο από το Διαδίκτυο

Ένα ταπεινό & εορταστικό κάλεσμα αγάπης στα:

Της αγίας Ευφημίας & Όλγας, των αγίων Σωφρόνιου (Σαχάρωφ) & Παϊσίου // Great Saints (& new Saints) on July 11 & 12 in the Orthodox Church!...

Το κοινό Πνεύμα στις διαθήκες των αγίων Παϊσίου και Πορφυρίου

Άγιος Παΐσιος: «Έτσι όπως κινείστε, πού να φθάσετε στο σηµείο να έχετε επικοινωνία µε τα ζώα, µε τα πουλιά!»

Η μαρτυρία του π. Ν. Λουδοβίκου (ενός από τους σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες διανοητές) για τους Ορθοδόξους αγίους της εποχής μας 

Έμαθα, Άγιέ μου, ότι μυροβλίζεις....

Αθηνά Σιδέρη († 5 Ιουνίου 2020)

Μνήμη κοίμησης του Γέροντος Ισαάκ του Λιβανέζου

Γιατί να θέλω να είμαι ορθόδοξος χριστιανός;

Τρεις σύγχρονοι άγιοι & οι Αφρικανικοί Λαοί 

Η Δεντροκκλησιά του Αγίου Παϊσίου (Photos & Videos)

Οι όσιοι Παρθένιος και Ευμένιος της μονής Κουδουμά της Κρήτης

ΟΣΙΟΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ ΣΑΧΑΡΩΦ (23.9.1896- 11.7.1993)  

  

Φωτο από: Θεσσαλονίκη: Το άγνωστο γκράφιτι του αγίου Παϊσίου...

Επισιτιστική κρίση: 7 προτάσεις αγροτικης πολιτικής για ουσιαστική επισιτιστική ασφάλεια στην Ευρώπη

 

Και 4 άξονες προτεραιότητας για την αναδιαμόρφωση του αγροδιατροφικού μοντέλου στην Ελλάδα

Φωτο: Διαμαρτυρία Greenpeace στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων

Greenpeace

Εν μέσω ολέθριας ανθρωπιστικής κρίσης που προκαλεί ο πόλεμος στην Ουκρανία, ήδη μετράμε άπειρα δεινά και εκατομμύρια ανθρώπους που σκοτώνονται, τραυματίζονται και αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Ταυτόχρονα, επηρεάστηκε η παραγωγή και διακίνηση αγροτικών προϊόντων σε ολόκληρο τον κόσμο και φυσικά στην Ευρώπη προκαλώντας μεγάλη ανησυχία και αίσθηση επισφάλειας σε πολλούς τομείς, με πλέον προφανείς αυτούς της ενέργειας και του επισιτισμού. 

Κι όμως, υπάρχουν λύσεις!

Την ίδια ώρα που εκτοξεύονται οι τιμές τροφίμων και απειλείται η επισιτιστική μας ασφάλεια, πετάμε το 30% της παραγόμενης τροφής (αξίας περίπου $940 δις τον χρόνο)! Δεν λείπουν τρόφιμα από τον πλανήτη, ούτε από την Ευρώπη. Πολιτικές λύσεις δικαιότερης κατανομής και δυνατότητες πρόσβασης λείπουν! 

“Χρειαζόμαστε επείγουσες και τολμηρές αγροδιατροφικές πολιτικές που ενισχύουν και προωθούν απεξάρτηση από πετρέλαιο, αέριο και υπόλοιπα ορυκτά καύσιμα, που πυροδοτούν πολέμους και καταστρέφουν το κλίμα, και ριζική αναδιαμόρφωση του αγροδιατροφικού μοντέλου ώστε να εξασφαλίζει επαρκή, θρεπτική τροφή, σε προσιτές τιμές για όλους τους ανθρώπους του πλανήτη, να διασφαλίζει δίκαιο σταθερό εισόδημα στους παραγωγούς, ειδικά σε όσους παράγουν με αγροοικολογικές μεθόδους, και να εγγυάται διατροφική κυριαρχία και ανθεκτικότητα του αγροδιατροφικού τομέα στις πολλαπλές και αλληλένδετες κρίσεις”, δήλωσε η Έλενα Δανάλη, υπεύθυνη της εκστρατείας για τη βιώσιμη γεωργία στο ελληνικό γραφείο της Greenpeace.

Με γνώμονα το παραπάνω, πρόσφατα δημοσιεύσαμε επτά προτάσεις για χάραξη πολιτικής που διασφαλίζει ουσιαστική επισιτιστική ασφάλεια στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης:

•  Άμεση υποστήριξη των ανθρώπων που έχουν πληγεί περισσότερο 

Οι ευρωπαϊκές χώρες πρέπει να καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε να διασφαλίσουν την κάλυψη του δικαιώματος στην τροφή για όλους και να βάλουν φρένο σε κάθε πιθανή αύξηση τιμών που σχετίζεται με έλλειψη αγαθών εξαιτίας του πολέμου στην Ουκρανία.

•  Παραγωγή τροφής για ανθρώπους, όχι ζωοτροφές

Το 62% των σιτηρών στην Ευρώπη προορίζεται για ζωοτροφές και το 60% των καλλιεργήσιμων εκτάσεων χρησιμοποιείται για παραγωγή ζωοτροφών. Μεγάλο µέρος των εδαφών που προορίζεται για την παραγωγή ζωοτροφών µπορεί να χρησιµοποιηθεί για παραγωγή τροφής για ανθρώπινη κατανάλωση.

• Περισσότερα λαχανικά στο πιάτο μας και λιγότερο κρέας

Οι ευρωπαίοι καταναλώνουν τη διπλάσια ποσότητα ζωικών προϊόντων από τον παγκόσμιο μέσο όρο, κάτι που απαιτεί αχανείς εκτάσεις και εισαγόμενες ζωοτροφές.

Χρειάζεται μια ολοκληρωμένη σειρά μέτρων για να στραφεί η κατανάλωση σε δίαιτες βασισμένες σε όσπρια, φρούτα και λαχανικά τόπου και εποχής, και μείωση κρέατος και γαλακτοκομικών (Μεσογειακή Διατροφή). Πχ: Μείωση φόρων σε φρούτα, λαχανικά και όσπρια, άρση των φορολογικών ελαφρύνσεων που προωθούν ανθυγιεινά καταναλωτικά πρότυπα διατροφής και έμπρακτη υποστήριξη υγιεινού διατροφικού μοντέλου μέσα από τις δημόσιες συμβάσεις και υπηρεσίες τροφοδοσίας. "Ν": βλ. και νηστεία.

• Μείωση χημικών λιπασμάτων 

Η Ευρώπη έχει επικίνδυνη εξάρτηση από εισαγωγή λιπασμάτων (φωσφορικό άλας και κάλιο) και από ορυκτό αέριο (για την παραγωγή αζωτούχων λιπασμάτων), τα οποία ελέγχονται από μια χούφτα πολυεθνικών ή απολυταρχικών κυβερνήσεων. Η εντατική χρήση συνθετικών λιπασμάτων οδηγεί σε υψηλές εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου και ρύπανση του φυσικού περιβάλλοντος, και αφήνει επίσης τους αγρότες εκτεθειμένους σε αυξήσεις τιμών, ανεβάζοντας το κόστος των τροφίμων και οδηγώντας σε επισιτιστική ανασφάλεια σε χώρες με χαμηλότερα εισοδήματα. Χρειάζεται σταδιακή απεξάρτηση από χημικά λιπάσματα και σταδιακή αντικατάσταση.

• Να σταματήσει η καύση τροφών για καύσιμα 

Η ΕΕ χρησιμοποιεί μεγάλες εκτάσεις για να καλλιεργεί τρόφιμα και ζωοτροφές που καίγονται για καύσιμα. Το 12% των δημητριακών (σιτάρι και καλαμπόκι) που χρησιμοποιούνται κυρίως ως ζωοτροφές καταλήγει στην ενέργεια και τη βιομηχανία. Περισσότερο από 50% των περισσότερων φυτικών ελαίων (όπως κραμβέλαιο) μετατρέπονται σε βιοντίζελ για αυτοκίνητα. Η σπατάλη τροφίµων για καύσιµα δεν ωφέλησε ποτέ το κλίμα ούτε τη βιοποικιλότητα, ενώ επιβαρύνει την αύξηση των τιµών τροφίμων και την παγκόσμια επισιτιστική ασφάλεια.

• Μείωση σπατάλης τροφίμων

Στην ΕΕ πετιούνται κάθε χρόνο 88 εκατομμύρια τόνοι τροφίμων(!). Την ώρα που εκατομμύρια ευρώ δημόσιας χρηματοδότησης χρησιμοποιούνται μέσω της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής σαν κίνητρο για παραγωγή τροφίμων και ζωοτροφών, ένα μεγάλο μέρος τους καταλήγει στα σκουπίδια. Εάν η ΕΕ µείωνε τη σπατάλη τροφίµων, θα µπορούσε να αυξήσει τη διατροφική κυριαρχία, αντί να αυξάνει τυφλά τα επίπεδα παραγωγής, συχνά εις βάρος του κλίµατος και του περιβάλλοντος. Χρειάζονται δεσµευτικοί στόχοι και τα απαραίτητα µέτρα για δέσμευση µείωσης 50% κάθε σπατάλης τροφίµων στη διαδροµή από το αγρόκτηµα ως το πιάτο µας, µέχρι το 2030.

• Να μην παρασυρόμαστε από ψεύτικες λύσεις  

Από την έναρξη του πολέμου και μετά, και τις σχετικές ταραχές στις αγορές, η αγροχημική βιομηχανία ζητά να αποδυναμωθούν η Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία και η στρατηγική “Από το Αγρόκτημα στο Πιάτο”, να επεκταθούν οι εντατικές καλλιέργειες σε εδαφη που βρίσκονται σε καθεστώς παύσης καλλιέργειας και να χαλαρώσουν οι κανονισµοί της ΕΕ για τη χρήση μεταλλαγµένων και τη μείωση χρήσης φυτοφαρµάκων και λιπασμάτων. Δεν πρέπει όμως να αναιρεθούν κι άλλο οι – ανεπαρκείς – υπάρχουσες δεσµεύσεις για την αύξηση της βιωσιµότητας της ευρωπαϊκής γεωργίας, αλλά να επισπεύσουμε την επείγουσα και επιτακτική µετάβαση της ευρωπαϊκής γεωργίας σε μοντέλο δίκαιο, βιώσιμο και ανθεκτικό σε όλες τις αλληλένδετες και αλληλοσυσχετιζόμενες κρίσεις. 

Για την Ελλάδα, όπου ήδη βιώνουμε εξωφρενική εκτόξευση των τιμών τροφίμων και απειλούμαστε με σοβαρότατες ελλείψεις σε βασικά είδη όπως σιτηρά, έλαια και ζωοτροφές, δημοσιεύσαμε τέσσερις προτάσεις για χάραξη ελληνικής αγροδιατροφικής πολιτικής που εξασφαλίζει διατροφική κυριαρχία και δίκαιη, βιώσιμη και ανθεκτική ελληνική γεωργία. Οι προτάσεις μας εστιάζουν στους παρακάτω άξονες προτεραιότητας:

• Ενίσχυση εγχώριας παραγωγής 

Έμφαση σε παραγωγούς που έχουν επιλέξει βιώσιμες γεωργικές πρακτικές βασικών ειδών διατροφής, όπως βιολογική γεωργία, βιοδυναμική, ντόπιες ποικιλίες, ελληνικά κτηνοτροφικά φυτά για ζωοτροφή και εξασφάλιση της πρόσβασής τους στην ελληνική αγορά.

• Περισσότερα λαχανικά και λιγότερο κρέας για καλύτερη υγεία 

Προώθηση διατροφικού μοντέλου βασισμένου στη μεσογειακή διατροφή, που έχει αποδεδειγμένα οφέλη στην ανθρώπινη υγεία. Ενίσχυση και προώθηση της βιώσιμης κατανάλωσης με έμφαση στην αύξηση κατανάλωσης οσπρίων και τοπικών, εποχικών φρούτων και λαχανικών, και μείωση κρέατος και γαλακτοκομικών προϊόντων. Μείωση φόρων σε φρούτα, λαχανικά και όσπρια και έμπρακτη υποστήριξη υγιεινού διατροφικού μοντέλου μέσα από τις δημόσιες συμβάσεις και υπηρεσίες τροφοδοσίας.

• Σταδιακή απεξάρτηση από τα συνθετικά λιπάσματα 

Μέτρα που προωθούν χλωρή λίπανση, χρήση ακατέργαστων ορυκτών πετρωμάτων, κομποστοποίηση και χρήση αστικών οικιακών αποβλήτων, και ενίσχυση δημιουργίας συνεταιριστικών μονάδων κομποστοποίησης κοντά σε δραστηριότητες που παράγουν φυτικά υπολείμματα για να καλυφθούν οι ανάγκες θρέψης εδάφους και βελτίωσης γονιμότητας. Θυμίζουμε ότι η απεξάρτηση από τα λιπάσματα προβλέπεται στην ευρωπαϊκή στρατηγική “Από το Αγρόκτημα στο Πιάτο”: “Μείωση των απωλειών θρεπτικών ουσιών τουλάχιστον κατά 50%, διασφαλίζοντας παράλληλα ότι δεν θα υπάρξει υποβάθμιση της γονιμότητας του εδάφους. Με τον τρόπο αυτόν θα μειωθεί η χρήση λιπασμάτων τουλάχιστον κατά 20% έως το 2030“.

• Ενδυνάμωση ευρωπαϊκών πολιτικών

Συμμετοχή σε πρωτοβουλίες και προτάσεις που ενδυναμώνουν τις ευρωπαϊκές αγροτικές πολιτικές και δεν τις αποδυναμώνουν, όπως ζητά η αγροχημική βιομηχανία που εκμεταλλεύτηκε τον πόλεμο και τις σχετικές αναταραχές στις αγορές για να κερδοφορήσει και να ζητήσει εξαιρέσεις και καθυστερήσεις στην εφαρμογή της στρατηγικής “Από το Αγρόκτημα στο Πιάτο”, ακρογωνιαίος λίθος για να επιτευχθεί η Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία.

Και: 

Greenpeace: Λιγότερο κρέας, καλύτερα για όλους - Διατροφή και καραντίνα - Τα νεκρά μινκ & η βιομηχανική εντατική κτηνοτροφία!

Μια παγκόσμια διατροφική κρίση (& η "κουλτούρα του κρέατος")

Οι αιτίες των λιμών

Η Ορθοδοξία ως πρόταση Ζωής 

Το κοινωνικό & ηθικό περιεχόμενο της Μ. Σαρακοστής  

Ἡ ἐπίδρασις τῆς νηστείας εἰς τὴν κοινωνίαν

Aφού πας, αδελφέ μου, στο δάσος, γιατί δεν παρατάς το κινητό, το ραδιόφωνο ή την τηλεόραση;

 
Γέροντας Ευσέβιος Βίτης

Άδοντες

In English: Want to find peace and quiet in a forest? Don't bring technology with you! 

Ο σημερινός άνθρωπος φοβάται τη μοναξιά, δεν μπορεί να μείνει μόνος. Φοβάται και στις πολυάνθρωπες πόλεις, και στα χωριά και στην εξοχή… Ένα περίεργο γεγονός: αφού πας, αδελφέ μου, στο δάσος, γιατί δεν παρατάς το κινητό, το ραδιόφωνο ή την τηλεόραση; Πήγαινε να αφουγκραστείς τη μοναξιά! Ν’ ακούσεις το θρόισμα των φύλλων, το τραγούδι των πουλιών, το ρυάκι το κελαρυστό, ν’ ακούσεις πώς περνά ο αέρας απ’ τα δένδρα και τα καθαρίζει και τα ανανεώνει και τα κάνει να τραγουδούν στο πέρασμά του, όταν δεν είναι άγριος και τυφωνικός, αλλά είναι αύρα απαλή που εικονίζει τον Θεό.

Φοβάται ο άνθρωπος να μείνει μόνος, διότι δεν υπάρχει ο Χριστός. Ο πιο μεγάλος ερημίτης δεν είναι μόνος. Ρωτούν πολλοί, πώς περνάς χωρίς τηλεόραση; Κι εσείς πώς περνάτε χωρίς μοναξιά; Χωρίς ησυχία; Να δούμε λίγο τη μόνωση, την ησυχία, την ηρεμία, τη σιωπή που είναι ένα μεγάλο μάθημα για να το μάθουμε…

Στον κόσμο δεν μπορούμε να ησυχάσουμε, χωρίς να αρχίσει ένας ποταμός λόγων. Ακόμη και σε χώρους σιωπής, όπως είναι οι Εκκλησίες, δεν ησυχάζουμε… ακούει κανείς ένα μουρμουρητό σαν να... πρόκειται περί πληθούσης αγοράς, που έλεγαν οι παλιοί (πριν ν’ αρχίσει η λειτουργία, δεν λέω όταν αρχίσει!).

Η σιωπή είναι το αντίθετο του λόγου. Ο άνθρωπος είναι λογικό ον. Ο εσωτερικός λόγος γίνεται και έναρθρος λόγος, ομιλία. Κάποτε όμως η ομιλία καταντά λόγος ασταμάτητος, φλυαρία που κουράζει. Είναι λόγος κενός, όχι εποικοδομητικός, χωρίς περιεχόμενο, όχι λόγος πλούσιος, ποτισμένος από θείο Πνεύμα.

Ο λόγος είναι χάρισμα. Ενίοτε όμως γίνεται βάσανο, ώστε να λένε, μα δε σταματά αυτός ο άνθρωπος; Καιρός του λαλείν, καιρός του σιγάν. Ποιος είναι αυτός ο καιρός;
Δύσκολο να το προσδιορίσουμε. Ας δούμε όπως μας το λένε στους λόγους τους οι άγιοι Πατέρες, που έζησαν στην αθορυβία, στη σιωπή, και ας πάρουμε μαθήματα.
Να βρούμε τρόπους να μάθουμε στη σιωπή, τέτοια που θέλει ο Κύριος.
Δεν εννοούμε όμως τις περιπτώσεις που σωπαίνουν μερικοί όταν είναι παρεξηγημένοι, όταν μαλώνουν, όταν θυμώνουν, όταν ζηλεύουν και είναι πικραμένοι, όταν πονούν πολύ, όταν φοβούνται, όταν αντιπαθούν, όταν ετοιμάζουν δόλιους σκοπούς κρυφά και δεν μιλούν. Αυτές οι περιπτώσεις σιωπής δεν αποτελούν αρετή.

Δεν έχουμε καιρό να ασχοληθούμε με τον εαυτό μας, γι’ αυτό και η εξομολόγηση, που πάμε να καταθέσουμε τον εαυτό μας στον Κύριο με μάρτυρα τον πνευματικό, είναι πολύ πτωχή, δεν δίνει καρπούς, διότι δεν έχουμε μάθει την εσωτερική σιωπή

Αρετή αποτελεί η σιωπή εν λόγω, όπως λένε οι πατέρες. Η σιωπή είναι πνευματική, αυτή που αρχίζει από έσω προς τα έξω. Αν δεν είναι σιωπηλό το έσω, ο εσωτερικός άνθρωπος, ο εσωτερικός κόσμος, αν υπάρχει η ζάλη των παθών, η φιλαυτία, η φιλαργυρία, ο φθόνος, η πλεονεξία, δεν μπορείς να ησυχάσεις. Θα σε τρώει το εσωτερικό σου…

Όταν υπάρχει εκδικητικότητα, όταν νομίζεις ότι σε παρεξήγησαν, ότι σε συκοφάντησαν οι άλλοι, τότε θα μιλάς συνέχεια, ανακατεύεσαι, πας να φωνάξεις.
Η πνευματική σιωπή είναι αρετή που μας βοηθά σε μία ισόρροπη χρήση του λόγου του ενάρθρου και του μη λόγου της ησυχίας.
Η σιωπή είναι ευκαιρία να μιλήσει κανείς με τον εαυτό του. Δεν μας δίνεται η ευκαιρία αυτή, αδελφοί μου, και δεν βρίσκουμε ευκαιρία να δούμε ποιοι είμαστε.

Αυτός είμαι, αυτή είμαι, παρουσιάζω αυτά και αυτά, να το δω όμως με ησυχία, όχι βιαστικά. Δεν έχουμε καιρό να ασχοληθούμε με τον εαυτό μας, γι’ αυτό και η εξομολόγηση, που πάμε να καταθέσουμε τον εαυτό μας στον Κύριο με μάρτυρα τον πνευματικό, είναι πολύ πτωχή, δεν δίνει καρπούς, διότι δεν έχουμε μάθει την εσωτερική σιωπή.

Η σιωπή προϋποθέτει άσκηση. Η άσκηση προϋποθέτει μόνωση. Πού θα βρούμε όμως μόνωση; Όταν στις πόλεις που ζούμε δεν παύει ο θόρυβος; Κι όμως, εάν δεν μπορούμε να έχουμε σιωπή διάρκειας, όπως ένας ερημίτης, μπορούμε να έχουμε ζώνες σιωπής. Να βάλουμε στο πρόγραμμά μας ένα τέταρτο, είκοσι λεπτά, και να πούμε τώρα δεν μιλάμε. Όταν λείπουν τα παιδιά, να ησυχάσουμε, να κλείσουμε τηλεοράσεις που είναι εισβολείς στα σπίτια μας, που δείχνουν έλλειψη σεβασμού στον άνθρωπο.
Να βρούμε λοιπόν ζώνες σιωπής, όσο μπορούμε, στον στοιχειώδη βαθμό.

Ας δούμε λοιπόν τι λένε οι άγιοι Πατέρες.
Ο όσιος Νικήτας Στηθάτος γράφει: «Η μη απασχόληση με ανθρώπινα γεγονότα και πράγματα είναι πνευματική ησυχία».

Αυτή η ησυχία ελευθερώνει την ψυχή από τα δεσμά των αισθήσεων και τα πάθη και μεταστρέφοντας τις δυνάμεις της ψυχής, την ανακαλεί στο κατά φύσιν, βοηθά λοιπόν στο κατά φύσιν, δηλαδή να είμαστε όπως μας έκανε ο Κύριος.
Ζούμε στο παρά φύσιν, τείνουμε στο κατά φύσιν για να φθάσουμε με τη χάρη του Θεού στο υπέρ φύσιν, που ξεπερνά αυτό που είμαστε.

Άλλος άγιος λέει: «Η ησυχία είναι κατάσταση του νου, γαλήνη εσωτερικής ελευθερίας, ψυχής που αγάλλεται, ψυχής που δεν ταράσσεται με τίποτα. Είναι η βαθύτερη γνώση του μυστηρίου του Θεού, είναι συντροφιά με τον Θεό, ομιλία με τον Θεό, ένωση και στενός δεσμός με τον Θεό».

Αν δεν υπάρξει αυτό, τότε τίποτα δεν κάνουμε, δηλαδή η ησυχία δεν είναι απλώς εξωτερική, αλλά εσωτερική. Αλλιώς έχουμε κενό, που πρέπει να το συμπληρώσουμε. Όταν δεν υπάρχει ο εσωτερικός δεσμός με τον Κύριο, η ησυχία είναι ίσως κάτι το ανόητο για πολλούς.

Ο όσιος Θαλάσσιος λέει: «Κλείσε τις αισθήσεις σου στο φρούριο της ησυχίας, για να μην δημιουργούν περισπασμούς σε μας απ’ τις επιθυμίες μας», δηλαδή γίνεται κατάπαυση των ακαταπαύστων επιθυμιών.

Ο άγιος Βασίλειος λέει: «Άφησα στη ζωή μου τις σχέσεις μου με τον κόσμο, γιατί είναι αφορμή για μύρια κακά, αλλά δεν μπόρεσα να εγκαταλείψω τον εαυτό μου». Πράγματι, αν βρεθούμε στην αγορά που έχει θόρυβο πολύ, ακόμη και αν γυρίσουμε στο σπίτι μας, αντηχούν στα αυτιά μας οι θόρυβοι, γι’ αυτό πρέπει να είναι συνεχής η προσπάθεια της ησυχίας.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει: «Υπάρχουν περιπτώσεις που η σιγή ωφελεί πιο πολύ από τα λόγια, όπως και το αντίθετο. Δηλαδή κάποτε θα μιλήσεις, όταν π.χ. πρόκειται να σώσεις κάποιον, θα κόψεις τη σιωπή».

«Καλούς απογόνους κάνει η καλή ησυχία: εγκράτεια, αγάπη, καθαρή προσευχή».

Τι θα πει καθαρή προσευχή; Είναι η προσευχή χωρίς λογισμούς, χωρίς περισπασμούς. Πάω π.χ. να πω «Πάτερ ημών» και σκέφτομαι το ενοίκιο, «ο εν τοις ουρανοίς», σκέφτομαι τη ΔΕΗ… τι είπε η γειτόνισσα και ταράσσομαι κτλ…. Πάει η προσευχή! Πάει το Πάτερ ημών! Πάει η ησυχία! Μην κάνω προσευχή αφού έχω αναστατωθεί, πρέπει πρώτα να ησυχάσω. Σ’ ένα σπίτι δεν πάμε αμέσως στο δωμάτιο. Περνάμε απ’ τον διάδρομο, από ένα προθάλαμο πρώτα. Για όλα χρειάζεται προπαρασκευή, πόσο περισσότερο στην προσευχή. Αν δεν είμαι ήσυχος, έτοιμος, ας πάρω ένα βιβλίο πνευματικό, να ετοιμαστώ και μετά να μιλήσω με τον Θεό.

«Ησυχία και προσευχή, αγάπη και εγκράτεια είναι το τετράπλοκο άρμα που οδηγεί στους ουρανούς», δηλαδή ένα άρμα με τέσσερις ρόδες που ανεβάζει τον νου στον ουρανό.

«Πολλά θα μπορούσαν», λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, «να αναχαιτίσουν τον Πιλάτο και τους Ιουδαίους: Τα θαύματα, η ανεξικακία του Χριστού, μα προπάντων η ανείπωτη σιωπή Του».

Εάν μπορούμε να σωπαίνουμε σαν τον Κύριο! «Ο Ιησούς εσιώπα». Ο μακρόθυμος και επιεικής και όποιος ξέρει να σωπαίνει είναι ασφαλής και βαδίζει σταθερά και είναι ευχάριστος σε όλους.

Κοινωνία Ορθοδοξίας
Προσκυνητής

Τα «χαρούμενα κείμενα» της Αγίας Γραφής

Απόσπασμα από το μυθιστόρημα της Ελεάνορ Πόρτερ Πολυάννα (1913), κεφ. 22, σελ. 184 – 193 (αποσπάσματα). Εκδόσεις Μίνωας, σειρά Γαλάζια Βιβλιοθήκη, Αθήνα, Ιανουάριος 2017.

Το απόγευμα που η Πολυάννα μίλησε στον Τζον Πέντλετον για τον Τζίμη Μπιν, ο αιδεσιμότατος Πολ Φορντ ανηφόρισε το λόφο και μπήκε στο δάσος του Πέντλετον. Ήλπιζε ότι η ομορφιά της φύσης που δημιούργησε ο Θεός θα καταλάγιαζε τη θύελλα που είχαν προκαλέσει τα παιδιά Του.

Γιατί η καρδιά του πάστορα πονούσε πολύ. Μήνα με το μήνα, εδώ κι έναν χρόνο, η κατάσταση στην ενορία του διαρκώς χειροτέρευε. Επειδή τώρα, όπου κι αν στρεφόταν, συναντούσε διαπληκτισμούς, κουτσομπολιά, σκάνδαλα και ζήλια. Παρ’ όλες τις προσπάθειες και τις προσευχές του, τα πράγματα πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο. …

Ο πάστορας έβγαλε από την τσέπη του τις σημειώσεις του για το κήρυγμα της επόμενης Κυριακής και τις κοίταξε συνοφρυωμένος. Με ύφος αυστηρό, άρχισε να διαβάζει δυνατά τα εδάφια, πάνω στα οποία είχε στηρίξει το κήρυγμά του: «Ουαί δε υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί, ότι κατεσθίετε τας οικίας των χηρών και προφάσει μακρά προσευχόμενοι· διά τούτο λήψεσθε περισσότερον κρίμα …». [Ματθ. 23, 13 εξ.]

Εκεί τον βρήκε η Πολυάννα, επιστρέφοντας από το σπίτι του κυρίου Πέντλετον, κι έτρεξε κοντά του. …

«Σας αρέσει που είστε πάστορας;».

Ο αιδεσιμότατος σήκωσε αμέσως το κεφάλι.

«Και βέβαια μου αρέσει… Τι παράξενη ερώτηση! Γιατί ρωτάς, καλή μου;».

«Μου θυμίσατε τον πατέρα μου. Έτσι ήταν κι αυτός καμιά φορά».

«Αλήθεια;». Η φωνή του πάστορα ήταν ευγενική, αλλά είχε στρέψει πάλι το βλέμμα στο κιτρινισμένο φύλλο.

«Ναι. Και τότε τον ρωτούσα αυτό που ρώτησα κι εσάς, αν του άρεσε που ήταν πάστορας».

«Και… τι απαντούσε;» είπε εκείνος με θλιμμένο χαμόγελο.

«Ω, πάντα έλεγε ότι του άρεσε. Αλλά πάντα πρόσθετε πως δεν θα έμενε ούτε λεπτό πάστορας αν δεν υπήρχαν τα “χαρούμενα κείμενα”».

«Τα… ποια;».

Το βλέμμα του αιδεσιμότατου απομακρύνθηκε από το φύλλο και καρφώθηκε ερωτηματικά στο χαρούμενο προσωπάκι της μικρής.

«Έτσι τα έλεγε ο πατέρας» είπε γελώντας. «Βέβαια, στη Βίβλο δεν λέγονται έτσι, αλλά είναι όλα εκείνα που αρχίζουν με το “Ευφραίνεσθε εις τον Κύριο”, “Αγαλλιάσθε” ή “Αλαλάξατε” και τα λοιπά, ξέρετε. Μια μέρα που ο πατέρας ένιωθε πολύ άσχημα, τα μέτρησε ήταν οχτακόσια».

«Οχτακόσια!».

«Ναι… που μας έλεγαν να ευφρανθούμε και να είμαστε χαρούμενοι. Γι’ αυτό ο πατέρας μου τα ονόμασε “χαρούμενα κείμενα”».

«Ω!». Μια παράξενη έκφραση φάνηκε στο πρόσωπο του πάστορα. Η ματιά του είχε πέσει στις λέξεις στο πάνω μέρος του χαρτιού που κρατούσε: “Αλίμονό σας, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές!”. «Ώστε ο πατέρας σου αγαπούσε τα “χαρούμενα κείμενα”;».

«Ναι» είπε με έμφαση η Πολυάννα. «Έλεγε πως ένιωθε καλύτερα από τότε που τα μέτρησε. Έλεγε πως, αν ο Θεός μπήκε στον κόπο να μας πει οχτακόσιες φορές να χαιρόμαστε και να αγαλλιάζουμε, θα πει ότι ήθελε να μας βλέπει έτσι. Κι ο πατέρας ντρεπόταν που δεν ήταν συχνά χαρούμενος. Έπειτα ήταν αληθινή ανακούφιση γι’ αυτόν, ξέρετε, όταν τα πράγματα πήγαιναν άσχημα, όταν οι κυρίες του Φιλοπτώχου τσακώνονταν… δεν συμφωνούσαν, θέλω να πω, σε κάτι» διόρθωσε η Πολυάννα βιαστικά. «Αυτά τα κείμενα, έλεγε ο πατέρας, τον έκαναν να σκεφτεί το “παιχνίδι”. Και άρχισε να το παίζει μαζί μου με αφορμή τα δεκανίκια».

«Και τι είδους παιχνίδι είναι αυτό;» ρώτησε ο πάστορας.

«Να βρίσκουμε κάτι σε όλα για να χαιρόμαστε. Όπως είπα, άρχισε όταν μου έστειλαν δεκανίκια αντί για κούκλα». Και η Πολυάννα άρχισε να διηγείται την ιστορία της, αυτή τη φορά σε έναν άνθρωπο που άκουγε με βλέμμα τρυφερό και ευήκοα ώτα. …

Εκείνο το βράδυ, στο γραφείο του, ο αιδεσιμότατος Πολ Φορντ καθόταν σκεφτικός. … Με τη φαντασία του, βρισκόταν πολύ μακριά, σε μια μικρή πόλη της Δύσης, μαζί με έναν ιεραπόστολο φτωχό, άρρωστο, στενοχωρημένο, σχεδόν ολομόναχο στον κόσμο, που έψαχνε τη Βίβλο για να δει πόσες φορές ο Κύριος και Θεός του τού είχε πει: «Να είσαι χαρούμενος κι ευτυχισμένος».

… Πήρε τις σημειώσεις του κηρύγματός του, τις έσκισε και τις πέταξε. Έτσι το κήρυγμα του αιδεσιμότατου Πολ Φορντ την επόμενη Κυριακή ήταν μια έκκληση προς ό,τι καλό είχε κάθε άντρας, γυναίκα και παιδί που το άκουσε. Και το κείμενό του ήταν ένα από τα οχτακόσια της Πολυάννας: «Ευφραίνεσθε εις τον Κύριον και αγάλλεσθε, δίκαιοι· και αλαλάξατε, πάντες οι ευθείς την καρδίαν» [Παλ. Διαθήκη, Ψαλμός 32, 11 – στην ελληνική Αγία Γραφή (εδώ): «ευφράνθητε επί Κύριον και αγαλλιάσθε, δίκαιοι, και καυχάσθε, πάντες οι ευθείς τη καρδία», Ψαλμός 31, 11].