Τρίτη 27 Σεπτεμβρίου 2022

"Από μια κρυφή γωνιά του κόσμου": Ο "Μπάρμπας" ο μεταξωτός και... ο Σταύρος ο φοβερός


Αναδημοσιεύουμε από τον αδελφό Αμφοτεροδέξιο, ένα βίντεο (και την εισαγωγή σ' αυτό) από Ζάππειο μεριά!
Μεγαλεία θα πει κάποιος....
Ακριβώς επειδή δεν είναι μεγαλεία και μεγαλοπιάσματα, το αναπαράγουμε κι' εμείς.
Προς δόξαν Θεού είναι όλη η ιστορία και ό,τι ανάλογο μας συγκινεί επειδή ευεργετεί τις ψυχούλες μας που παλεύουν με την ξηρασία και και την ξεραΐλα που τις ταλαιπωρεί, χρόνια τώρα.
Όσο για το εμβληματικό Ζάππειο, ώρα ήταν να μιλήσει και κάποιος με αξιοπρέπεια, ειλικρίνεια και τόλμη όπως πρέπει (αν μη τι άλλο) στην ιστορία του χώρου.

Έλενα - Τι και πώς

Παρουσίαση "Μπάρμπα..." |"Από μια κρυφή γωνιά του κόσμου" |Στο Ζάππειο μια μέρα... (16 Σεπτεμβρίου 2022)

Δεν είναι αυτό το βιντεάκι της καλύτερης ποιότητας,
πόσο μάλλον το επίπεδο των λεγομένων, εννοείται από την δική μου πλευρά (φλυαρίας το ανάγνωσμα) και όχι από την υπέροχη Δήμητρα Σταύρου, που στάθηκε δίπλα μου για δεύτερη φορά (η πρώτη εδώ προς τιμήν της αγαπημένης Αγίας Περπέτουας και της "κολλητής της", Αναστασίας Σουσώνη).
Εντούτοις, κάποιοι κοπίασαν πολύ και για να το τραβήξουν,
αλλά και για να μας το στείλουν.
Οπότε, για τον κόπο τους και μόνο, αξίζει ν΄ανεβεί...

[Η ερασιτεχνική λήψη από τον "συν αυτώ" (και όχι μόνο), Τάσο Οικονομόπουλο... Ευχαριστίες θερμές και από τον μπάρμπα μας, που έγραψε μια ακόμα μάλλον δικαιολογημένη απουσία, σε όλους όσους ετοίμασαν ή παρευρέθηκαν στην εκδήλωση και κυρίως στην οικογένεια "ΑΘΩΣ" - Σταμούλη...!!!]

σ.Β.Γ.

Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 2022

Χριστιανισμός, εθνικισμός και ρατσισμός

Rethemnos.gr

In English: Christianity, Nationalism and Racism

Η εποχή μας είναι μια εποχή πανικού. Οικονομική κρίση που πλήττει ολοένα και περισσότερο τους ασθενέστερους, ψυχική πίεση (την οποία επιτείνει η – με ή χωρίς εισαγωγικά – πανδημία), σοβαρό έλλειμμα παρουσίας του κράτους στην υποστήριξη του πολίτη, εξωτερικές απειλές (Τουρκία) και ένα σωρό άλλα ακανθώδη ζητήματα δοκιμάζουν την υπομονή και τις αντοχές μας, κουρελιάζοντας την αξιοπρέπεια όλων μας και θέτοντας σε κίνδυνο το αίσθημα ασφάλειας που θα έπρεπε να αισθάνεται ο καθένας, όχι απλώς μέσα στην ίδια τη χώρα του αλλά ακόμη και ως μετανάστης σε κάθε «ελεύθερη» (τι είναι αυτό;) και ευνομούμενη χώρα.

Δεν είμαστε βέβαιοι ούτε ότι αύριο θα μπορούμε να ανάψουμε το φως, να έχουμε νερό στο ποτήρι μας και φαγητό στο πιάτο μας. Δε μιλάω για δωρεάν περίθαλψη, παιδεία, μόνιμη εργασία κ.τ.λ. (αυτά σχεδόν τα ξεχάσαμε). Επίσης δεν είμαστε βέβαιοι αν μας παρακολουθούν ή μας… «ψεκάζουν», αν έχουμε ήδη μετατραπεί σε απρόσωπους αριθμούς ενός ηλεκτρονικού υπερσυστήματος, που αύριο κιόλας θα κατευθύνει την καθημερινότητά μας όπου επιθυμούν κάποιοι χωρίς να μας ρωτήσουν.

Φυσικά υπάρχουν χιλιάδες συνάνθρωποί μας που έτσι κι αλλιώς στερούνται όλα αυτά τα βασικά αγαθά (ακόμη και το νερό και την καθημερινή τροφή), αλλά εμείς, οι «πολλοί», εδώ και δεκαετίες τα θεωρούσαμε αυτονόητα. Όμως, όπως πληροφορούμαστε από τα ΜΜΕ και από τους λογαριασμούς που μας έρχονται κάθε μήνα, δεν είναι αυτονόητα πλέον.

Όπως σε κάθε εποχή πανικού, έτσι και σήμερα, οι συνθήκες ευνοούν την ανάδειξη των ακραίων πολιτικών τάσεων, που υπόσχονται στους ανθρώπους απελευθέρωση από τα επώδυνα δεσμά τους. Γι’ αυτό και βλέπουμε ναζιστικές ομάδες και ακροδεξιά κόμματα να μπαίνουν στη Βουλή και οι ιδέες τους να βρίσκουν οπαδούς ακόμη και ανάμεσα στους ανθρώπους που δεν τα ψηφίζουν.

Μεταξύ των άλλων, σε στοιχείο πολιτικής ιδεολογίας μετατρέπεται και ο χριστιανισμός. Είναι φυσικό, επειδή ο χριστιανισμός έχει κοινωνικό μήνυμα (που είναι αυτόματα και πολιτικό μήνυμα), αλλά και επειδή στο παρελθόν η χριστιανική πίστη έχει εμπνεύσει πολλές φορές τις απελευθερωτικές επαναστάσεις του λαού μας, όπως και άλλων λαών.

Γινόμαστε λοιπόν πολιτικοποιημένοι ως χριστιανοί. Φυσικά δεν πρέπει να λησμονούμε ότι ο χριστιανισμός είναι πρωτίστως πνευματική υπόθεση και ότι στο παρελθόν μετατράπηκε σε δεκανίκι της δικτατορίας, όπως και στο Μεσαίωνα παραμορφώθηκε σε μέσο τρομοκρατίας και καταπίεσης των δυτικοευρωπαϊκών λαών από τη λεγόμενη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, καθώς και από τους Ευρωπαίους βασιλείς. Γι’ αυτό χρειάζεται προσοχή και επίγνωση ότι ο χριστιανισμός δεν μπορεί να μετατραπεί σε πολιτική παράταξη, αλλά επίσης επίγνωση ότι οφείλει να εμπνέει πολιτική στάση, προς όφελος των ανθρώπων. Η άποψη ότι ο χριστιανισμός δεν πρέπει να εκφράζεται δημόσια, είναι όχι μόνο εσφαλμένη, αλλά και ύποπτη, γιατί ο χριστιανισμός είναι επαναστατικός και απελευθερωτικός.

Η πολιτική στάση που εμπνέει ο αυθεντικός χριστιανισμός χαρακτηρίζεται από δικαιοσύνη, φιλανθρωπία προς όλους (ακόμη και προς τους εγκληματίες), σεβασμό προς κάθε άνθρωπο, ανιδιοτέλεια και διάθεση αυτοθυσίας και αυτοπροσφοράς.

Βεβαίως ένας χριστιανός (πολιτικοποιημένος ή μη) δεν μπορεί να μείνει απαθής απέναντι σε ζητήματα όπως η κοινωνική αδικία, η οικονομική εξαθλίωση, η εκμετάλλευση των εργαζομένων (σε αυτά άσκησαν σφοδρή κριτική ακόμη και οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας, όπως οι Τρεις Ιεράρχες, που συγκρούστηκαν με την εξουσία της εποχής τους διακινδυνεύοντας τη ζωή τους!), αλλά και ζητήματα που εκ πρώτης όψεως δεν φαίνονται πολιτικά, όπως ο διασυρμός του ανθρώπινου σώματος, με τη μετατροπή του σε σεξουαλικό αντικείμενο, και η ομοβροντία μηνυμάτων βίας και αλλοφροσύνης που υφίσταται ιδίως η γενιά των εφήβων (αλλά και των παιδιών) μέσω μιας «ψυχαγωγίας» που περιλαμβάνει σκηνές φόνων και βασανιστηρίων, ιστορίες τρόμου και κανιβαλισμού, τερατόμορφους και δαιμονικούς «ήρωες» κ.τ.λ. Τα στοιχεία αυτά – όπως και πολλά άλλα δυστυχώς! – ήδη έχουν δείξει τους πικρούς καρπούς τους στη ζωή νέων ανθρώπων αλλά και ολόκληρων οικογενειών και της κοινωνίας συνολικότερα.

Καταδικαστέες ακρότητες

Καταδικαστέες ακρότητες, ασυμβίβαστες με τη χριστιανική πίστη, που όμως συχνά μπερδεύονται με μια ιδεολογική ετικέτα «χριστιανισμού» και προκαλούν σύγχυση (και εκτροπές), είναι ιδέες όπως ο εθνικισμός, ο ρατσισμός, η αποδοχή της βίας υπό όρους (κατά των ενόχων π.χ.), ακόμη και η αποδοχή του φασισμού διαφόρων αποχρώσεων.

Ο εθνικισμός και ο ρατσισμός, υπό τον συμπεριληπτικό όρο «εθνοφυλετισμός», έχουν καταδικαστεί ρητά από την Ορθόδοξη Εκκλησία το 1872, με απόφαση της Μεγάλης Τοπικής Συνόδου στην ΚΠολη, εξαιτίας του τότε βουλγαρικού εθνικισμού, που είχε μετατρέψει την Ορθόδοξη Εκκλησία της Βουλγαρίας σε όπλο κυριαρχίας του λαού στην τουρκοκρατούμενη Μακεδονία και Θράκη, πράγμα που πυροδότησε το Μακεδονικό Αγώνα γύρω στο 1900, με τη συμμετοχή και πλήθους Κρητών. Είχε προηγηθεί βέβαια η ελλαδική εθνικιστική κίνηση (των Βαυαρών, που κυβερνούσαν την Ελλάδα το 1833) της αποκοπής της Εκκλησίας της Ελλάδος από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, που τελικά το Πατριαρχείο την αναγνώρισε κάνοντάς την Αυτοκέφαλη Εκκλησία.

Σήμερα βλέπουμε ανάλογες τάσεις σε κάποιες χώρες (ή «χώρες») και προκαλεί μάλιστα προβληματισμούς η θετική στάση του Οικουμενικού Πατριαρχείου απέναντι σε ομάδες, όπως οι εθνικιστικού χαρακτήρα «Εκκλησίες» της Ουκρανίας και των Σκοπίων («Μακεδονική Εκκλησία»), που, από αντικανονικές και περιθωριακές (σχισματικές), ανακηρύχθηκαν κανονικές, νόμιμες Εκκλησίες των περιοχών αυτών και αυτοκέφαλες (δηλ. ανεξάρτητες από κάποιο Πατριαρχείο ή άλλη τοπική Ορθόδοξη Εκκλησία). Ποιες θα είναι οι μακροπρόθεσμες συνέπειες αυτής της πρακτικής (θεραπευτικές ή τραυματικές;), μόνο ο Θεός ξέρει.

Να προσθέσουμε εδώ την καταδίκη της δουλείας των μαύρων στις ΗΠΑ από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Ιωακείμ Β΄ το 1862 (με άρθρο του στο περιοδικό του Οικουμενικού Πατριαρχείου «Ανατολικός Αστήρ», που αναδημοσιεύθηκε στην Αμερική), όπως και ότι ο ορθόδοξος αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ιάκωβος μετέβη στη Σέλμα της Αλαμπάμα και στάθηκε δίπλα στον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ στη δεύτερη πορεία διαμαρτυρίας υπέρ των δικαιωμάτων των μαύρων, το Μάρτιο του 1965.

Εξάλλου, αν είμαστε Έλληνες, που ζούμε μέσα στην πολιτισμική μας παράδοση, δεν μπορούμε να είμαστε εθνικιστές. Φιλοπάτριδες ναι (δηλ. πατριώτες), αλλά όχι εθνικιστές.

Ο εθνικισμός είναι καρπός των προσπαθειών των δυτικοευρωπαϊκών λαών να απελευθερωθούν από τη φεουδαρχία και τις καταπιεστικές αυτοκρατορίες που έκλεβαν την ίδια τη ζωή τους. Εμείς το πρόβλημα αυτό το αντιμετωπίσαμε την εποχή της Τουρκοκρατίας, όμως μέχρι τότε (ή ακόμη και τότε) στον πολιτισμό και την ιστορία μας ανήκαμε για αιώνες σε μια κοινωνία πολυεθνική, τα μέλη της οποίας συνδέονταν με τις κοινές ηθικές αξίες και τα κοινά ιδανικά τους. Η κοινωνία αυτή ήταν η χριστιανική ρωμαϊκή αυτοκρατορία (ή «Ρωμανία», όπως ονομάστηκε τους τελευταίους αιώνες της ιστορίας της), δηλαδή αυτό που επικρατεί σήμερα να λέμε «Βυζάντιο».

Λόγω του ονόματος «Ρωμανία» (απ’ όπου και το όνομα της Ρουμανίας) όλοι εμείς, οι απόγονοι των «Βυζαντινών», χαρακτηριζόμαστε Ρωμιοί και το σύνολο όλων των λαών που κάποτε ήταν «βυζαντινοί» χαρακτηρίζεται Ρωμιοσύνη. Η Ρωμιοσύνη (η πολυτραγουδισμένη και από το Γιάννη Ρίτσο και το Μίκη Θεοδωράκη) είναι χριστιανική, αλλά όχι εθνικιστική. Ρωμιός είναι κάθε ορθόδοξος χριστιανός, όχι μόνο των Βαλκανίων, αλλά και της Τουρκίας (π.χ. ο άγιος Αχμέτ, που τον σκότωσε το οθωμανικό κράτος επειδή έγινε χριστιανός), της Συρίας, της Αιγύπτου, της Παλαιστίνης και πολλών άλλων λαών. Αυτό εξάλλου ήταν και το ιδεώδες του Ρήγα Φεραίου.

Όλοι αυτοί είμαστε ένα, όπως είμαστε ένα και με κάθε ορθόδοξο χριστιανό όλων των λαών, όπου γης (από την Ουγκάντα π.χ. ώς την Αλάσκα και φυσικά τη Ρωσία, την Ουκρανία κ.τ.λ. – γι’ αυτό και είναι διπλή η θλίψη μας για τον ρωσοουκρανικό πόλεμο). Μας ενώνει το κοινό ποτήριο της θείας μετάληψης, το οποίο δεν επιτρέπεται να μας στερεί κανείς, ούτε εν ονόματι του φόβου κάποιας πανδημίας, ούτε για κανένα λόγο.

Με τους λοιπούς χριστιανούς, και τους πιστούς των άλλων θρησκειών, δεν μας ενώνει το κοινό ποτήριο, αλλά φυσικά μας συνδέει η διδασκαλία του Ιησού Χριστού περί αγάπης προς όλους τους ανθρώπους – και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε ποτέ, μα ποτέ.

Η Ρωμιοσύνη είναι «οικουμενική» (δηλ. τείνει να αγκαλιάσει όλους τους λαούς), αλλά συγχρόνως είναι αντίθετη με τον προσανατολισμό της σύγχρονης Παγκοσμιοποίησης, ο οποίος είναι πρωτίστως ιδιοτελής (ο καθένας κοιτάζει το συμφέρον του δηλαδή), βρίσκεται στα χέρια πανίσχυρων κέντρων οικονομικής και πολιτικής εξουσίας και φυσικά κάθε άλλο παρά στοχεύει στην προσέγγιση του ανθρώπου προς το Θεό, που είναι το σημαντικότερο στοιχείο και ο πιο επιθυμητός στόχος στη ζωή των χριστιανών.

Με πολιτικούς όρους, η Παγκοσμιοποίηση είναι αποικιοκρατική. Η Ρωμιοσύνη είναι το αντίθετό της.

Όσο για τη βία υπό όρους (με συνθήματα του τύπου «να τους κρεμάσουν στο Σύνταγμα» τους παιδεραστές, τους βιαστές, τους εμπόρους ναρκωτικών ή ακόμη και τους πολιτικούς), νομίζω πως είναι ξεκάθαρο ότι δεν ταιριάζουν σε ανθρώπους που συγχρόνως επιθυμούν να είναι ορθόδοξοι χριστιανοί. Φυσικά είναι απαραίτητη η καταδίκη, ο περιορισμός και η φυλάκιση των εγκληματιών, ιδίως των ενόχων για αποτρόπαια εγκλήματα! Όμως η καταδίκη αυτή δεν μπορεί να είναι εκδικητική και συγχρόνως να είμαστε και χριστιανοί. Πρέπει να αποσκοπεί στην προστασία της κοινωνίας και στο σωφρονισμό, δηλ. τη διόρθωση (αν και όπου είναι δυνατόν) των ίδιων των ενόχων.

Καταλαβαίνω πόσο δύσκολο είναι – υπεράνθρωπο! – να νικήσει κάποιος τη φυσική ροπή προς το μίσος και την εκδίκηση. Όμως ένας χριστιανός δεν πρέπει να είναι φυσικός άνθρωπος, αλλά υπερφυσικός. Πρέπει να είμαστε άνθρωποι που απογειώνονται από τη γη προς τον ουρανό, για να γίνουν άγγελοι – ακόμη περισσότερο από άγγελοι: να γίνουμε «τέκνα Θεού». Γι’ αυτό και ο Χριστός (ο μονογενής Υιός του Θεού) μας δίδαξε να λέμε το Θεό «Πάτερ ημών», σαν να είμαστε εμείς ο Χριστός, να είμαστε δηλαδή εμείς γιοι και θυγατέρες του Θεού. Ας το προσέξουμε αυτό και τουλάχιστον ας το τιμήσουμε.

Φωτογραφία: Ο επίσκοπος του Μπουρούντι και της Ρουάντα (Αφρικής) Ιννοκέντιος σε προσκύνημα Αφρικανών ορθοδόξων χριστιανών στα βουνά του Καυκάσου, προς τιμήν της αγίας Νίνας, που τον 4ο αιώνα έφερε το χριστιανισμό στη χώρα της Γεωργίας (από ορθόδοξο ιστολόγιο για την υπεράσπιση της Αφρικής: http://grforafrica.blogspot.com/2018/06/he-sunday-of-all-saints-sunday-after.html)

Διαβάστε, παρακαλώ, και:

Οι ορθόδοξες ρίζες της Δύσης ως παράγοντας πανευρωπαϊκής ενότητας

Άγιοι και ναζισμός

Racism (ενότητα άρθρων στο ιστολόγιο Orthodox Christian Initiative for Africa)


Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου 2022

Γάμος: Το Βάπτισμα της σχέσης μας...

 



π. Σπυρίδων Σκουτής / Ευχή

Το Ιερό Μυστήριο του Γάμου στην Εκκλησία, στην ουσία είναι βάπτισμα.

Βαπτίζεται η σχέση και μπολιάζεται με τον Χριστό. Δυστυχώς τα νέα παιδιά και με το δίκιο τους δεν το καταλαβαίνουν αυτό διότι πολλές φορές έχουν άσχημα παραδείγματα από τους γονείς τους.  Νομίζουμε ότι απλά θα πάμε σε έναν Ναό και ο παπάς θα ψελλίσει κάποια μυθικά λόγια. Δεν ενώνουμε απλά τις ζωές μας στον γάμο, αλλά πορευόμαστε σε μία όντως ζωή που είναι ο Χριστός. 

Τα στέφανα δεν είναι μόνο σύμβολο χαράς αλλά και σταυρώσεως όπως το αγκάθινο στεφάνι του Κυρίου. Σαν να λέει ο γαμπρός «Θα είμαι Βασιλιάς για σένα και θα υπομένω τα πάντα ένεκεν της αγάπης μας που είναι το Πρόσωπο του Κυρίου» και απαντά η νύφη «Θα έχω σαν πρότυπο γυναίκας και μητέρας  την Πλατυτέρα, τη Βασίλισσα των Ουρανών. Θα φοβάμαι μόνο μην πληγωθεί η αγάπη μας που είναι το πρόσωπο του Κυρίου και δεν φανώ αντάξια αυτής της πορείας μας που έχει προορισμό τον ουρανό».

Στη συνέχεια απαντούν και οι δύο στον Χριστό: «Είμαστε αδύναμοι Κύριε, θέλουμε τη δική σου βοήθεια  που μόνο γονατιστοί θα Σου τη ζητάμε. Η αγάπη που έχουμε μεταξύ μας να γίνει η θεραπεία μας με τη δική Σου βοήθεια. Να γίνει ο γάμος μας ένα αστέρι αγιότητος στο ουράνιο στερέωμα της Βασιλείας Σου. Κύριε, όλη μας η ζωή θα είναι υπόκλιση υπακοής στα δικά σου προστάγματα: Ιδού οι  δούλοι Κυρίου· γένοιτό ημιν κατά το ρήμα Σου! Αυτή θα είναι η κραυγή της επιθυμίας μας κάθε λεπτό της ζωής μας.  

Το "σάρκα μία" θα είναι μια νέα γέννηση, μία νέα θεραπευμένη αγαπητική ενότητα που μόνο εσύ θα την ορίζεις. Θα προσπαθήσουμε ο γάμος μας Κύριε να γίνει μια φάτνη ώστε να γεννιέσαι κάθε ώρα και κάθε λεπτό φωτίζοντας τον δρόμο της σωτηρίας μας. Ο έρωτας μας θα μεταμορφωθεί σε αγάπη μέσα από την πύρωση του Θείου Έρωτος »

Για να παντρευτώ στην Εκκλησία οφείλω να απαντήσω σε ένα ερώτημα. «Τι είναι ο άλλος για μένα;». Είναι αντικείμενο χρήσης και εκπλήρωσης κάποιων μάταιων επιθυμιών του κόσμου τούτου ή είναι ο συνοδοιπόρος μου μέσα από την ασκητική της αγάπης με απώτερο σκοπό τη σωτηρία και τη Βασιλεία των Ουρανών;

Στην πρώτη περίπτωση δεν χρειάζεται να πάμε στην Εκκλησία, στη δεύτερη όμως μόνο από την πύλη της Εκκλησίας θα περπατήσουμε τον δρόμο για τον Ουρανό.

Τελικά δεν φοβόμαστε τον γάμο, αλλά τον εαυτό μας μέσα σε αυτόν και την ανασφαλή αγάπη μας.

Να κάνουμε πρόταση γάμου με ουράνια λόγια: «Θέλω να ζήσουμε μαζί εν Χριστώ και να πάμε τον γάμο μας στη Βασιλεία των Ουρανών, δέχεσαι;». Μετά το “ΝΑΙ” , ο πνευματικός μας είναι ο πρώτος άνθρωπος στον οποίο πηγαίνουμε τον σύντροφό μας και μετά στους γονείς μας...

Γάμος… Μια ένωση προσώπων που βαπτίζεται εν Χριστώ και δεν γνωρίζει θάνατο αλλά μόνο την αγκαλιά του Κυρίου μας. Ένας ακόμη δρόμος αγιότητας...

 

Πέμπτη 8 Σεπτεμβρίου 2022

H Γέννηση της Θεοτόκου (8 Σεπτεμβρίου) & το θαύμα της γέννησης κάθε ανθρώπου!...

 

Εικ. από το άρθρο Η Γέννηση της Θεοτόκου κατά τους Αγίους Πατέρες
π. Αλεξάνδρου Schmemann
e-ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟ

Η ευλάβεια που δείχνει η Εκκλησία στην Πανα­γία ριζώνει στην υπακοή της στον Θεό, στην εκούσια επιλογή της να δεχθεί μια πρόσκληση αδύνατη στα ανθρώπινα μέτρα. Η Ορθόδοξη Εκκλησία ανέκαθεν τόνιζε τη σύνδεση της Παναγίας με τον άνθρωπο και χαίρεται γι' αυτήν και τη θεωρεί ως τον καλύτερο, καθαρότερο και πιο υπέροχο καρπό της ανθρώπινης Ιστορίας και της αναζητήσεως του Θεού από τον άν­θρωπο, της αναζητήσεως του έσχατου νοήματος, του έσχατου περιεχομένου της ζωής του ανθρώπου.

Αν στη Δυτική Χριστιανοσύνη η ευλάβεια προς την Πα­ναγία περιστράφηκε γύρω από την αειπαρθενία της, η καρδιά της ευλάβειας, της σκέψεως και της αγά­πης της Ορθόδοξης Ανατολής προς την Παναγία, υ­πήρξε πάντοτε η Μητρότητά της, η σχέση σαρκός και αίματος που είχε με τον Ιησού Χριστό. Η Ανα­τολή χαίρεται που ο ρόλος του ανθρώπου είναι βα­σικός στο θειο σχέδιο. ο Υιός του Θεού έρχεται στη γη, ο Θεός εμφανίζεται για να λυτρώσει τον κόσμο, γίνεται άνθρωπος για να ενσωματώσει τον άνθρωπο στη θεϊκή του κλήση, και σ' αυτό συμμετέχει ολόκλη­ρη η ανθρωπότητα.

Αν αντιληφθούμε πως η κοινή φύση του Χριστού με τη δική μας είναι η μεγαλύτε­ρη χαρά και το μεγαλύτερο βάθος του Χριστιανι­σμού, ότι ο Χριστός είναι γνήσιος άνθρωπος κι όχι κάποιο φάντασμα ή κάποιο ασώματο φαινόμενο, ότι είναι κάποιος από μας και παραμένει αιωνίως ενω­μένος μαζί μας μέσω της ανθρώπινης φύσεώς Του, τότε η ευλάβεια προς την Παναγία γίνεται κατανοη­τή, επειδή αυτή του προσέφερε την ανθρώπινη φύση, τη σάρκα και το αίμα Του. Αυτή δίνει τη δυνατότητα στον Χριστό να ονομάζεται πάντοτε "Υιός του Αν­θρώπου".
Υιός του Θεού, Υιός του Αν­θρώπου... Ο Θεός που κατήλθε κι έγινε άνθρωπος, ώστε να μπορέσει ο άνθρωπος να εξαγιαστεί, να μπορέσει να γίνει κοι­νωνός "θείας φύσεως" (Β' Πέτρου 1, 4), ή, σύμφωνα με την έκφραση των διδασκάλων της Εκκλησίας, να "θεωθεί". Ακριβώς εδώ, σ' αυτή την εξαιρετική απο­κάλυψη της αυθεντικής φύσεως και κλήσεως του αν­θρώπου, βρίσκεται η πηγή αυτής της ευγνωμοσύ­νης και τρυφεράδας που περιβάλλει τη Θεοτόκο, ως σύνδεσμο μας με τον Χριστό, και μέσω Αυτού με τον Θεό. Πουθενά δε άλλου δεν αντικατοπτρίζεται αυτό καλύτερα απ' ό,τι στη γέννηση της Θεοτόκου.

Σε κανένα σημείο της άγιας Γραφής δεν ανα­φέρεται τίποτε γι' αυτό το γεγονός. Γιατί όμως θα έπρεπε να αναφέρεται; Υπάρχει κάτι το αξιόλογο, κάτι το ιδιαίτερα μοναδικό στη συνηθισμένη γέννηση ενός παιδιού, σε μια γέννα όπως όλες οι άλλες; Αν όμως η Εκκλησία άρχισε να μνημονεύει το γεγο­νός με μια ιδιαίτερη εορτή, αυτό δεν έγινε επειδή η γέννα καθαυτή ήταν κάτι το μοναδικό ή θαυματουρ­γικό ή ασυνήθιστο γεγονός. Το αντίθετο, μάλιστα. Το ότι είναι τόσο συνηθισμένο γεγονός αποκαλύ­πτει μια φρεσκάδα και μια λάμψη όσον άφορα το καθετί που αποκαλούμε "ρουτίνα" και συνηθισμένο, και δίνει νέο βάθος στις "ασήμαντες" λεπτομέρειες της ζωής του ανθρώπου.

Τι παρατηρούμε στην εικό­να της εορτής, όταν την αντικρίζουμε με τα πνευμα­τικά μας μάτια; Πάνω σ' ένα κρεβάτι είναι ξαπλω­μένη μια γυναίκα, η Άννα, σύμφωνα με την εκκλη­σιαστική παράδοση, που μόλις έχει γεννήσει μια κόρη. Δίπλα της είναι ο πατέρας του παιδιού, ο Ιω­ακείμ, σύμφωνα πάλι με την ίδια παράδοση. Λίγες γυναίκες στέκονται εκεί κοντά, που πλένουν το νεο­γέννητο για πρώτη φορά.

Το πιο συνηθισμένο, δη­λαδή, και απαρατήρητο γεγονός. Ή δεν είναι έτσι; Μήπως η Εκκλησία θέλει, μέσα απ' αυτή την εικόνα, να μας πει πως η κάθε γέννα, η είσοδος κάθε νέου άνθρωπου στον κόσμο και στη ζωή, δεν είναι παρά ένα μέγιστο θαύμα, ένα θαύμα που διαρρηγνύει κά­θε ρουτίνα, επειδή σημαδεύει την αρχή κάποιου γε­γονότος δίχως τέλος, την αρχή μιας μοναδικής και ανεπανάληπτης ζωής, την αρχή ενός νέου προσώπου; Με κάθε γέννα ο κόσμος δημιουργείται, κατά μία έννοια, εξ αρχής, και προσφέρεται ως δώρο σ' αυτόν το νέο άνθρωπο για να είναι η ζωή του, ο δρόμος του, η δημιουργία του.
Κατ' αρχάς, αυτή η γιορτή δεν είναι παρά ένας γενικός εορτασμός της γεννήσεως του άνθρωπου, και, όπως λέει το Ευαγγέλιο, δεν θυμόμαστε πλέον την αγωνία "διά την χαράν ότι εγεννήθη άνθρωπος εις τον κόσμον" (Ίωάν. 16,21). Δεύτερον, τώρα γνω­ρίζουμε αυτόν του οποίου την ιδιαίτερη γέννηση και τον ερχομό εορτάζουμε: την Παναγία. Γνωρίζουμε τη μοναδικότητα, την ομορφιά, τη χάρη ακριβώς αυ­τού του παιδιού, τον προορισμό του, τη σημασία του για μας και για ολόκληρο τον κόσμο. Και τρίτον, γιορτάζουμε όλους όσοι προετοίμασαν τον δρόμο της Παναγίας, που συνέβαλαν στο να κληρονομήσει τη χάρη και την ομορφιά.

Σήμερα πολλοί άνθρωποι μιλούν για κληρονομικότητα, άλλα μόνο με μια αρ­νητική, υποδουλωτική και αιτιοκρατική έννοια. Η Εκκλησία πιστεύει σε μια θετική και πνευματική κληρονομικότητα. Πόση πίστη, πόση καλοσύνη, πό­σες γενιές ανθρώπων που αγωνίστηκαν να ζήσουν την αγιότητα, δεν χρειάστηκαν πριν το δένδρο της ιστορίας μπορέσει να βγάλει ένα τέτοιο υπέροχο και ευωδιαστό λουλούδι – την Παρθένο Παναγία! Γι' αυ­τό η εορτή της Γεννήσεώς της είναι ένας εορτασμός της ανθρώπινης ιστορίας, εορτασμός της πίστεως στον άνθρωπο, ένας εορτασμός του ανθρώπου.

Δυ­στυχώς όμως, η κληρονομιά του κακού είναι πολύ πιο ορατή και γνωστή σήμερα. Υπάρχει τόσο κακό γύρω μας, ώστε αυτή η πίστη στον άνθρωπο, στην ελευθερία του, στη δυνατότητά του να παραδίδει στις μελλοντικές γενιές μια φωτεινή κληρονομιά καλοσύνης έχει σχεδόν εξατμιστεί κι έχει αντικατασταθεί από τον κυνισμό και την υποψία...

Αυτός ο εχθρικός κυνισμός και η αποθαρρυντική υποψία είναι ακρι­βώς ό,τι μας κάνει ν' απομακρυνόμαστε από την Εκ­κλησία, τη στιγμή που αυτή γιορτάζει, με τέτοια χα­ρά και πίστη, τη γέννηση ενός κοριτσιού, στο όποιο συγκεντρώνεται όλη η καλοσύνη, η πνευματική ομορ­φιά, η αρμονία και η τελειότητα, που είναι στοιχεία της γνήσιας ανθρώπινης φύσεως. Μέσα απ' αυτό το νεογέννητο κορίτσι, ο Χριστός – το δώρο του Θεού, η συνάντηση μαζί Του – έρχεται ν' αγκαλιάσει τον κόσμο. Εορτάζοντας έτσι τη γέννηση της Παναγίας, βρισκόμαστε ήδη στον δρόμο προς τη Βηθλεέμ, κι­νούμενοι προς το χαρμόσυνο μυστήριο της Παναγίας ως Θεοτόκου.

 
Δείτε επίσης:

Ευχές για εμάς στα δικά Της Γενέθλια... 

Παναγίες των Γενεθλίων

 
 
 

The Nativity of our Most Holy Lady the Mother of God and Ever-Virgin Mary 

Άγιοι στις 7, 8 & 9 του Σεπτέμβρη (όπου και η σύναξη των αγίων Ιωακείμ και Άννας, γονέων της Παναγίας)

Τρίτη 23 Αυγούστου 2022

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός: ο χτίστης της Ρωμηοσύνης

 

Σ’ ένα βιβλίο του Φάνη Μιχαλόπουλου για τον Άγιο Κοσμά, από τα πρώτα που γράφτηκαν για τον βίο και την πολιτεία του, το 1940, διαβάζουμε στον επίλογο: “Ρώτησαν κάποιον 100χρονίτη, ευσεβή γέρο Ηπειρώτη, που ξεψυχούσε στο Γηροκομείο των Ιωαννίνων, το 1872, τι χαράχτηκε βαθύτερα στην ψυχή του απ’ όσο έζησε. Απάντησε ο πολιός γέροντας: «Ὅταν μικρός ἄκουσα τή διδαχή τοῦ πάτερ Κοσμᾶ καί φίλησα τό χέρι του».” 
Με το στόμα του νομίζω μιλούσε όλη η Ρωμηοσύνη, εκφραζόταν η ευγνωμοσύνη του Γένους στον μεγάλο εθναπόστολο.
Ας μην το ξεχνούμε αυτό, τα λιοντάρια του ’21 ήταν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, πνευματικοπαίδια του Αγίου. Ο αθάνατος Κατσαντώνης μαρτύρησε έχοντας το όνομά του στα χείλη του. Ο καλόγερος Σαμουήλ, ο μπουρλοτιέρης του Σουλίου, υπήρξε μαθητής του. Αλλά και Νεομάρτυρες, το «καινόν καύχημα της Ορθοδόξου Πίστεως», μαθήτευσαν παρά τους πόδας του Δασκάλου του Γένους, όπως ο εκ Σαμαρίνης νεομάρτυς Δημήτριος, τον οποίο οι Τούρκοι έκτισαν ζωντανό. Ο άγιος στάθηκε «ὁ χτίστης τῆς Ρωμηοσύνης», όπως πολύ ωραία ονομάζεται σ’ ένα ποίημα του 1960, γραμμένο από τον Γεώργιο Αθάνα. Το διαβάζω:
 
«Στό Μέγα Δένδρο ξεκινᾶ
στό Καλοντάει ἁγιάζει
χτίζει σχολειά, χτίζει ἐκκλησιές
χτίζει τήν Ρωμηοσύνη.
Πάτερ Κοσμᾶ, σά νά 'ταν χθές
τό κήρυγμά σου ἀχάζει (=βροντάει)
στήν Ρούμελη, στήν Ἥπειρο
στήν Ἀπεραντοσύνη».
 
Χτίζει, λέει ο ποιητής, πρώτα σχολειά και κατόπιν χτίζει και εκκλησιές, γιατί; Διότι 
«καλύτερον, ἀδελφέ μου, νά ἔχης ἑλληνικόν σχολεῖον εἰς τήν χώραν σου, παρά νά ἔχης βρύσες καί ποτάμια, καί ὡσάν μάθης τό παιδί σου γράμματα, τότε λέγεται ἂνθρωπος. Τό σχολεῖον ἀνοίγει τάς ἐκκλησίας, τό σχολεῖον ἀνοίγει τά μοναστήρια». 
Ναι, εκείνα τα σχολειά του Αγίου άνοιγαν εκκλησιές, τα τωρινά κλείνουν τις εκκλησιές και γκρεμίζουν μοναστήρια. Τα σχολεία του Αγίου δεν ήταν απλώς «τόποι προσκτήσεως γνώσεων, ἀλλά κυρίως φροντιστήρια ἠθικῆς, χριστιανικῆς καί ἠθικῆς ἀγωγῆς», όπως γράφει σε μία επιστολή του ο Ιω. Καποδίστριας, ο πρώτος και τελευταίος κυβερνήτης της Πατρίδας μας. Τον διαδέχτηκαν πρωθυπουργοί, ελάχιστοι κατέλειπαν καλό όνομα, οι περισσότεροι υπήρξαν φιλήκοοι των ξένων και «ὁ φιλήκοος τῶν ξένων εἶναι προδότης» μας λέει και πάλι ο αδικοχαμένος Κυβερνήτης.
Βλέποντας αυτά που γίνονται σήμερα στον τόπο μας, τις αναθυμιάσεις που μας πνίγουν, μου έρχεται στο νου η παροιμία που έλεγε και ο Πατροκοσμᾶς: 
«Ἐκεῖ πού κρεμοῦν τώρα οἱ καπεταναῖοι τά καριοφίλια, θά ρθῆ καιρός πού θά κρεμοῦν οἱ γύφτοι τά νταούλια».
Λίγο πιο πάνω από την γενέτειρά μου, στην Άνω Μηλιά Πιερίας, υπάρχει ναός του Αγίου. Σε μία διχάλα ενός δέντρου, που δεν ψηλώνει, είναι καρφωμένος ένας σιδερένιος σταυρός από τον Πατροκοσμά. Εκεί χτίστηκε η εκκλησιά. Καμάρωναν οι παππούδες μας: «Πέρασε κι απ’ τά μέρη μας ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς», ήταν ευλογία, ευωδία μεγάλη το πέρασμά του. Κι απ’ όπου δίδασκε ο Πατροκοσμάς, όπου έστηνε το ταπεινό σκαμνί του, που ήταν ο τάφος του όπως έλεγε, το αντίχριστο Ισλάμ εκεί δεν στέριωνε.
 
Σε εποχή που οι κατακτητές μάς αφανίζουν, που, οι «ἀλώπεκες τοῦ σκότους», οι παπικοί μισσιονάριοι [=ιεραπόστολοι] προσηλυτίζουν, οι ραγιάδες υποκύπτουν και κατά επαρχίες αλλαξοπιστούν, ο Άγιος παίρνει στους ισχνούς ώμους του τον σταυρό του Κυρίου και χτίζει σχολεία γα να μαθαίνουν τα σκλαβόπουλα «τί εἶναι Θεός, τί εἶναι Ἁγία Τριάς, τί εἶναι ἄγγελοι, ἀρχάγγελοι, τί εἶναι οἱ καταραμένοι οἱ δαίμονες, τί εἶναι Παράδεισος, τί εἶναι κόλασις, τί εἶναι ἁμαρτία καί ἀρετή».
Στα σημερινά σχολειά των άθεων γραμμάτων, δεν μαθαίνουν οι μαθητές μας τι είναι οι καταραμένοι οι δαίμονες και η αμαρτία, αλλά καλούνται να μιμηθούν τους δαίμονες. (Θυμίζω στο βιβλίο Θεατρικής Αγωγής Ε-Στ Δημοτικού, την παρότρυνση του βιβλίου, σελ. 81, «είσαι δαιμόνιο», να υποδυθούν, δηλαδή, οι μαθητές, το δαιμόνιο). 
«Το κακό», έλεγε ο άγιος σε μία προφητεία του, «θα σας έρθει από τους διαβασμένους». Δεν είπε μορφωμένους. Ο λαός μας τους μορφωμένους τους ονομάζει γνωστικούς, ενώ τους διαβασμένους πολύξερους. Πολύξεροι είναι οι ημιμαθείς που μεταρρυθμίζουν, αναγεννούν, «αναπτερώνουν» την Παιδεία, για να καταλήξουμε σήμερα, αντί να έχουμε σχολεία ρωμαίικα, με «ψυχή καί Χριστό», να καταντήσουν μάνδρες εκκλησιομαχίας, αφιλοπατρίας και γλωσσικής σύγχυσης.
 
***
 
Διδάσκω πάντοτε στους μαθητές μου, την ώρα των Θρησκευτικών, το Ευαγγέλιο της Κυριακής. Δεν προβλέπεται από το αναλυτικό πρόγραμμα, όμως - και το λέω χωρίς ίχνος έπαρσης, «ἕν οἶδα ὅτι οὐδέν οἶδα» - δεν σκύβω το κεφάλι στο ψευτορωμαίικο, γιατί «ὅταν μοῦ πειράζουν πατρίδα καί θρησκεία μου, θά μιλήσω, θά 'νεργήσω καί ὅ,τι θέλουν ἄς μοῦ κάμουν», όπως μας κανοναρχεί ο πατριδοφύλακας στρατηγός Μακρυγιάννης. 
Μου λέει ένας μαθητής μου. «Γιατί, κύριε, την ώρα που μας διαβάζετε το Ευαγγέλιο επικρατεί απόλυτη ησυχία;». Τι να του πω του παιδιού; Θυμήθηκα τα λόγια του Αγίου: 
«Δέν βλέπετε ὅτι ἀγρίευσε τό Γένος μας ἀπό τήν ἀμάθεια καί ἐγίναμεν ὡσάν τά θηρία»;
Και πώς να μην αγριέψουν τα παιδιά, να μην γίνουν ωσάν τα γουρουνόπουλα, όπως έλεγε ο Άγιος στους γονείς τους, που τ’ άφηναν χωρίς «τά γράμματα πού διαβάζουνε οἱ γράμματοι καί ἁγιάζουνε» (Ελύτης). Τα γράμματα αυτά είναι ο λόγος του Κυρίου και ο λόγος, ο ορμητικός αυτός σπόρος, δεν φτάνει εις την «γῆν τήν ἀγαθήν», τις ψυχές των παιδιών μας, γιατί τον πνίγουν τα ζιζάνια. Και τα δηλητηριώδη αγκάθια της αφιλοπατρίας και της εκκλησιομαχίας, φωλιάζουν στα σχολικά βιβλία γλώσσας, τα παλιά αναγνωστικά. 
Και τα λέγαμε αναγνωστικά, διότι μέσω των βιβλίων «διάβαζε» ο μαθητής τον πολιτισμό μας, περιείχαν γνώσεις ιστορίας, λαογραφίας, θεολογίας, γεωγραφίας, μ’ ένα λόγο, βιβλία -να πω μία λέξη που ποινικοποιήθηκε- πατριδογνωσίας. Σε αντίθεση με τα νέα-περιοδικά ποικίλης ύλης, όπως απροκάλυπτα τα ονομάζω, που γελοιοποιούν τον δάσκαλο και υπονομεύουν την ίδια την υπόσταση του σχολείου.
 
Αγρίεψαν, τα παιδιά μας, γιατί τα καταδικάσαμε με την μεγαλύτερη τιμωρία που υπάρχει· να τα έχουν όλα, να μην τους λείπει τίποτε, χωρίς ποτέ να ορθώνουμε και το ευλογημένο ΟΧΙ. Τα έχουν όλα, μπούκωσαν από τις προσφορές και τους στερήσαμε το ανθρωποποιό λίπασμα της ανατροφής: Την αγάπη, την «ἐν Χριστῷ» νουθεσία, διότι «Ὅσον οὖν πλεονάζεις τῷ πλούτῳ, τοσοῦτον ἐλλείπεις τῇ ἀγάπῃ» (Μέγας Βασίλειος).
«Όταν τα μήλα είναι ξινά, δεν φταίνε τα μήλα, φταίνε οι μηλιές» μας διδάσκει και ο άγιος Κοσμάς. Και μηλιές είναι οι γονείς και οι δάσκαλοι. Σήμερα τα παιδιά μας αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα στη γλώσσα, αδυνατούν να εκφραστούν! Γιατί; γιατί η ελληνική γλώσσα είναι πρώτα δουλειά της μάνας. Οι μαστοί της είναι τρεις. Οι δύο για το γάλα και ο τρίτος το στόμα της, η λαλιά της. Με την περιφρόνηση όμως της παράδοσής μας, την εκφράγκευσή μας ο τρίτος αυτός μαστός, αποξεράθηκε. (Και παράδοση σημαίνει «φωνή κεκοιμημένων διδάσκουσα τούς ζῶντας»).
Ενώ είναι γεμάτο το κελάρι του πατρογονικού μας σπιτιού με καλούδια και με τα τιμαλφή του Γένους και της ηλιόλουστης Ορθοδοξίας μας, αντί να ευφραίνονται τα παιδιά, που είναι Έλληνες και Χριστιανοί Ορθόδοξοι, εμείς τα καταδικάσαμε σε λιμοκτονία, τα «ταΐζουμε» ξυλοκέρατα.
Μόνο με το… αναλυτικό πρόγραμμα που ονομάζεται «διδαχές τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ», θα αναστηθεί η Πονεμένη Ρωμηοσύνη.
 
Δημήτρης Νατσιός
πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ

Τετάρτη 17 Αυγούστου 2022

''Τη ρωμηοσύνη μην την κλαις...'' Δημήτρης Νατσιός

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΕΓΓΡΑΦΗΣ: 26/07/22 ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΣ: Δημήτρης Νατσιός: Δάσκαλος, Θεολόγος, αρθρογράφος 

 Η Ρωμηοσύνη, έρχεται ως κληρονομιά από το παρελθόν κόντρα στην πολτοποίηση της εποχής μας. Τό πρόβληµα του σηµερινού Ελληνισµού, σέ όλα τά επίπεδά του, είναι ουσιαστικά η απουσία οραµάτων, που εµπνέονται από τήν ελληνορθόδοξη παράδοσή µας. 

Μόνον μέσα από την Ρωμηοσύνη θα ξαναβρούµε τόν εθνικό βηµατισµό µας, διατηρώντας αλώβητη τήν ελληνορθόδοξη ταυτότητάς µας. ∆ιαφορετικά η Ελλάδα θά αντιµετωπίσει τόν θάνατο. 

Όμως ο σημερινός Ελληνισμός πρέπει να επιζήσει και θα επιζήσει όχι μόνο «για να μη χαθεί ο φυλετικός μας σπόρος», αλλά κυρίως διότι είναι η μόνη ακόμη ελεύθερη φωνή της Ορθοδοξίας και ο φορέας της οικουμενικής αποστολής της.

Δευτέρα 15 Αυγούστου 2022

"Η σημερινή ημέρα είναι μεγάλη και επιφανής. Το γλυκοχάραμά της είναι καθαρό και γλυκύτατο."

Ιερά Μητρόπολις Ζάμπιας (Αφρικής)

(Άρθρο του Φώτη Κόντογλου στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ – 15/8/1959)

Η Κοίμησις Της Θεοτόκου είναι το δεύτερο Πάσχα της Ορθοδοξίας, εορτών εορτή και πανήγυρις πανηγύρεων, Η σημερινή ημέρα είναι μεγάλη και επιφανής. Το γλυκοχάραμά της είναι καθαρό και γλυκύτατο.

Να! Τ’ άστρα τρεμοσβήνουνε. Ο ουρανός ανοίγει τις συντεφένιες πύλες του κι από τα μυστηριώδη βάθη του έρχεται προς τη γη μια μυστική υμνωδία, Οι άνθρωποι και τα άλλα πλάσματα νοιώθουνε μέσα στον γλυκόν ύπνο τους κάποια αγαλλίαση, σκιρτούν για τη μεγάλη μέρα που ξημερώνει. Τα βουνά, η θάλασσα, τα λαγκάδια, όλα είναι αγιασμένα σήμερα, σα να ψέλνουνε μαζί με τους Αγγέλους. Τα δρυμόνια και τα δάση μοσκοβολάνε, κάθε χαμόδεντρο, κάθε αγκάθι, κάθε πέτρα. Μέσα στον δροσερόν αέρα είναι χυμένη μια μελωδία, που την ακούνε οι ευλαβικές ψυχές κι όχι τ’ αυτιά της σαρκός : «Ιδού ημέρα ένδοξος εξέλαμψεν»!

Σήμερα αγρυπνά όλος ο άϋλος χορός των Αγγέλων, των Προφητών και των αγίων για να υποδεχτούν στα ουράνια σκηνώματα την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ.

Ο μεγαλόφωνος Ησαΐας κράζει, πως πέρασε ο καιρός του θανάτου από τη μέρα που γεννήθηκε ανάμεσα στους ανθρώπους η Παναγία. Και ξαναλέγει στις προφητείες που είπε για τη Θεοτόκο : «Εξελεύσεται ράβδος εκ της ρίζης Ιεσσαί και άνθος εκ της ρίζης αναβήσσεται», εννοώντας πως από τη ρίζα του Ιεσσαί θα βλάσταινε η Παναγία κι απάνω σε τούτο το βλαστάρι θα άνθιζε το ευωδέστατο άνθος, ο Χριστός. Και πάλι φωνάζει : «Ευφράνθητι έρημος διψώσα, αγαλλιάσθω έρημος και ανθείτω ως κρίνον. Ευφραίνεσθε ουρανοί και αγαλλιάσθω η γη, ρηξάτωσαν τα όρη ευφροσύνην, ότι ηλέησεν ο Θεός τον λαόν αυτού και τους ταπεινούς του λαού αυτού παρεκάλεσεν»!

Ω! Πόσο αληθινά προφήτεψε ο μεγάλος αυτός Προφήτης! Γιατί ποια χαρά θα είχε ο κόσμος που είχε κυλιστεί στην αμαρτία και ποια παρηγοριά θα είχανε οι φτωχοί άνθρωποι αν δεν ερχότανε στη γη Εκείνη που ανεβαίνει σήμερα στον ουρανό κι έκανε ν’ ανθήσει σαν κρίνο η καταξεραμένη έρημο κι αντί την ξερή αστοιβιά να φυτρώσει λυγερό κυπαρίσσι κι αντί την κόνυξα ν΄ ανθίσει η μυρσίνη.

Για τους ανθρώπους που ζούσανε τον καιρό που ειπωθήκανε αυτές οι προφητείες για τη Θεοτόκο, αυτά ήτανε αινίγματα και ίσκιοι. Πλην τώρα που συντελέσθήκανε κι έγινε μ’ Αυτή η σωτηρία των ανθρώπων, για εμάς τους Χριστιανούς δεν είναι πια ίσκιοι σκοτεινοί, αλλά χεροπιαστές αλήθειες της θρησκείας μας. Και για τούτο βαστούμε γερά την Άγκυρα της Ελπίδας, την κεχαριτωμένη Θεοτόκο.

Πώς λοιπόν να μην σκιρτά από χαρά σήμερα η κτίσις, που αναστέναζε όλη και πονούσε μαζί με τους ανθρώπους, ορατά και αόρατα, έμψυχα και άψυχα;

Να! Ο ήλιος προβάλλει από την Ανατολή με μεγαλοπρέπεια, ο τελετάρχης της μεγάλης και λαμπρής πανηγύρεως. Φως γεμίζει την οικουμένη, φως γεμίζει τις ψυχές, φως κατεβαίνει ως τα βάθη της θάλασσας, φως μπαίνει μέσα στις σκοτεινές σπηλιές, φωτερά γινήκανε όλα τα σκοτεινά, αφού ο θάνατος νικήθηκε από την Πηγή της Ζωής. Γι αυτό η Κοίμησις, που γιορτάζουμε σήμερα, δεν είναι ξόδι λυπητερό, αλλά πανήγυρη χαρμόσυνη, γιορτή αθανασίας. Αν ίσως δεν ευδοκούσε ο Κύριος να πάρει σάρκα από τούτο το αγιασμένο σκήνωμα, που είναι ξαπλωμένο πάνω στο νεκρικό κλινάρι, τι θλίψη απαρηγόρητη θα ’χαμε όλοι οι άνθρωποι, καταδικασμένοι δίχως ελπίδα στη φθορά και στο θάνατο! Ποια ψυχή θα μπορούσε να δροσιστεί από το γλυκό αγεράκι της αθανασίας χωρίς τη Μητέρα της Ζωής, ποιος θα ένοιωθε την ευωδία της πνευματικής άνοιξης, δίχως την ελπιδοφόρα χελιδόνα, ποιος θα ευφραινότανε στον μυστικό Παράδεισο, αν δεν τον στόλιζε το Ρόδον το Αμάραντον;

Για τούτη την αιτία δεν ψέλνουμε σήμερα νεκρώσιμα τροπάρια στην Κοίμηση της Θεοτόκου, αλλά ύμνους χαρούμενους και θριαμβικούς, τελούντες της θείαν ταύτην και πάντιμον εορτήν της Θεομήτορος και κρατούμεν τας χείρας, τον εξ αυτής τεχθέντα Θεόν δοξάζοντες. Ψέλνουμε με αγιασμένον οίστρο και λέμε : « Άπας γηγενής σκιρτάτω τω πνεύματι λαμπαδοχούμενος. Πανηγυριζέτω δε άϋλων νόων φύσις, γεραίρουσα την ιερά πανήγυριν της Θεομήτορος και βοάτω : Χαίροις Παμμακάριστε, Θεοτόκε, Αγνή, Αειπάρθενε»!

Επισκεφτείτε επίσης, αν θέλετε: 

Δεκαπενταύγουστος: εποχή ανεφοδιασμού και εξοπλισμού - καιρός "αντεπίθεσης"!...

Έχει ακόμα κάτι ανθρώπους του λαού μας, αγνούς και πονεμένους, που ζουν με τον καημό και την ανημπόρια όλου του κόσμου στα στήθια τους

Παρασκευή 29 Ιουλίου 2022

Η αγία Μαρκέλλα & το μήνυμα κατά της παιδικής κακοποίησης

ΕΥΧΗ

Το άρθρο αυτό γράφεται με αφορμή την εορτή της αγίας παρθενομάρτυρος Μαρκέλλας της Χίου («Χιοπολίτιδος», δηλ. καταγόμενης από τη Χίο), η μνήμη της οποίας τιμάται στις 22 Ιουλίου.

Η αγία Μαρκέλλα δολοφονήθηκε με πρωτοφανή αγριότητα από τον ίδιο της τον πατέρα, ο οποίος ήταν κατειλημμένος από σεξουαλικό πόθο γι’ αυτήν! Το κορίτσι αντιστάθηκε στις επιθυμίες του μέχρι θανάτου και τελικά εκείνος την καταδίωξε στην παραλία και την κατέσφαξε ανάμεσα στα βράχια, όπου είχε παγιδευτεί! Οι Χιώτες βεβαιώνουν ότι κάθε χρόνο, την ημέρα της μνήμης της, τα νερά στο σημείο της σφαγής της κοκκινίζουν από μόνα τους, σαν να θέλουν να τιμήσουν το αγνό, παρθενικό αίμα που τόσο άδικα και τραγικά χύθηκε σ’ αυτά.

Η αγία χαρακτηρίζεται «παρθενομάρτυς», γιατί «παρθένος» στην αρχαία ελληνική γλώσσα δεν σημαίνει μόνο τον άνθρωπο που είναι σεξουαλικά άθικτος και αγνός, αλλά σημαίνει και κοπέλα (νεαρή γυναίκα, κυρίως έφηβη, φυσικά άγαμη, δηλ. ανύπαντρη). Μια χριστιανή κοπέλα, που δεν έχει παντρευτεί, θεωρείται αυτονόητο ότι είναι σωματικά αγνή, γι’ αυτό και η λέξη «κόρη» (κοπέλα) και «παρθένος» έγιναν ταυτόσημες. Έτσι ονομάζονται «παρθενομάρτυρες» όλες οι νέες και άγαμες γυναίκες που μαρτύρησαν για την πίστη τους στο Χριστό και στη διδασκαλία Του, όπως η αγία Μαρίνα, η αγία Κυριακή, η αγία Παρασκευή, η αγία Χριστίνα, η αγία Βαρβάρα κ.ά. Οι τέσσερις πρώτες που αναφέραμε γιορτάζουν μέσα στον Ιούλιο.

Η εορτή της αγίας Μαρκέλλας (παρουσιάζοντας το παράδειγμα προς αποφυγήν ενός πατέρα που είχε χάσει τα λογικά του από σαρκικό πόθο για την κόρη του, τόσο πολύ ώστε τελικά την κυνήγησε και τη σκότωσε χειρότερα από τον τρόπο με τον οποίο σφάζουν ένα αρνάκι) μεταφέρει μέσα στους αιώνες ένα συγκλονιστικό μήνυμα κατά της παιδικής κακοποίησης. Το στοιχείο της ιστορίας της που περισσότερο από κάθε άλλο εντυπώθηκε στους ανθρώπους είναι ακριβώς αυτό: ο σοκαριστικός τρόπος του θανάτου της και ο φυσικός αυτουργός της δολοφονίας της.

Το ίδιο ισχύει και για την εορτή της αγίας μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας (4 Δεκεμβρίου), όπου το στοιχείο που κυρίως είχε εντυπωθεί στους ανθρώπους από τη ζωή της είναι το γεγονός ότι ο ίδιος της ο πατέρας την πρόδωσε στους Ρωμαίους ως χριστιανή, επέτρεψε να την υποβάλλουν σε ανατριχιαστικά βασανιστήρια και τελικά ο ίδιος ζήτησε και την αποκεφάλισε με το χέρι του – για να σκοτωθεί από έναν κεραυνό λίγες μέρες αργότερα, γι’ αυτό και η αγία Βαρβάρα στην Ελλάδα έχει καθιερωθεί ως προστάτιδα αγία του Πυροβολικού.

Άλλες δύο αγίες που θανατώθηκαν από τον πατέρα τους (λιγότερο γνωστές όμως) είναι η αγία μεγαλομάρτυς Χριστίνα (με φρικτά βασανιστήρια, επειδή ήταν χριστιανή – εορτάζει στις 24 Ιουλίου) και η αγία Φιλοθέη του Άρτζες (Ρουμανίας), 7 Δεκεμβρίου [εικ.]. Ορφανή από μητέρα και με μια μητριά που την κακομεταχειριζόταν, η αγία τραυματίστηκε θανάσιμα από τον πατέρα της (μάλλον χωρίς εκείνος να έχει την πρόθεση να τη σκοτώσει), επειδή μοίραζε στους φτωχούς το περισσότερο από το φαγητό που της έδινε η μητριά της να του πάει στα χωράφια, όπου εργαζόταν. Ήταν μόλις 12 ετών!

Ας αναφέρουμε και δύο έγγαμες αγίες που έπεσαν θύματα ενδοοικογενειακής βίας και επίσης τιμώνται από την Εκκλησία ως μάρτυρες: είναι οι αγίες Θωμαΐδες. Η αγία Θωμαΐς της Λέσβου (3 Ιανουαρίου) πέθανε μετά από ξυλοδαρμό, από τον σύζυγό της, ενώ η ομώνυμή της αγία Θωμαΐς της Αλεξάνδρειας της Αιγύπτου (14 Απριλίου) δολοφονήθηκε από τον πεθερό της, επειδή αντιστεκόταν στις ερωτικές επιθυμίες του!

Το συμπέρασμα όλων των παραπάνω είναι ότι η ενδοοικογενειακή βία και η παιδική κακοποίηση έχει επισημανθεί από τους χριστιανούς και καταγγελθεί μέσω των συναξαρίων (δηλ. των βιογραφιών των αγίων), ενώ έχουμε θύματα αυτής της βίας, γυναίκες, που τιμώνται  κάθε χρόνο από την Εκκλησία ως αγίες και μάρτυρες.

Να υπογραμμίσουμε βεβαίως ότι ένας άνθρωπος αγιάζει μέσα από την πίστη και την αγάπη του. Όχι μέσα από το μίσος και την εκδικητικότητα. Οι αγίες αυτές αγίασαν λόγω της πίστης τους, της αγάπης τους και των ηθικών αρχών τους και όχι απλώς επειδή έπεσαν θύματα αυτής της εγκληματικής συμπεριφοράς. Το ίδιο ισχύει για όλους τους μάρτυρες, που προτίμησαν βασανιστήρια και θάνατο παρά να προδώσουν την πίστη τους και τις ηθικές αρχές τους. Οι περισσότεροι από αυτούς θα ήταν άγιοι έτσι κι αλλιώς, γιατί ζούσαν αγία ζωή – αλλά αυτή η αγία ζωή τους έγινε αφορμή να δοκιμαστούν μέχρι θανάτου, να θυσιάσουν τη ζωή τους και, σύμφωνα με εμάς τους χριστιανούς, να κερδίσουν την αιωνιότητα.

Η εικόνα με το μαρτύριο της αγίας και το σημείο της δολοφονίας της προέρχεται από εδώ.

Πέμπτη 21 Ιουλίου 2022

Το 1821 διδάσκει... την αξία της αγέννητης ζωής!

  

Αφήστε με να ζήσω!

Εισαγωγή


  (Πηγή: https://vimeo.com/507443208)

Το κίνημα «Αφήστε με να ζήσω!», δεν θα μπορούσε να μην ασχοληθεί με το μεγαλύτερο γεγονός του Ελληνισμού, στη σύγχρονη ιστορία, την Ελληνική Επανάσταση του 1821 και τα 200 χρόνια από αυτή. Συνέλεξε λοιπόν αγωνιστές - προσωπικότητες που οι γονείς τους, σε κόντρα των δυσκολιών τους, δεν λύγισαν στην ευκολία της έκτρωσης, αλλά έφεραν στον κόσμο, στην Ελλάδα μας, αυτούς που λίγο αργότερα, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην απελευθέρωση της Πατρίδας μας. Ίσως και σήμερα, να υπήρχαν άξιοι ηγέτες να μας κυβερνούν, αν εμείς, απλά, τους αφήναμε να ζήσουν…  

 
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο γέρος του Μοριά

(Επεισόδιο Α')

Αν κάποια κοπέλα αισθανθεί κυνηγημένη από κινδύνους ή και υποχρεώσεις, ίσως το τελευταίο που θα ήθελε να μπει στη ζωή της θα ήταν ένα μωρό και αν πήγαινε να μπει... ίσως και να σκεφτόταν ακόμα και να το αποφύγει…

 

(Βίντεο: https://vimeo.com/508465254)

Ο γέρος του Μοριά, ήρθε στον κόσμο «εις τα 1770, Απριλίου 3, την Δευτέρα της Λαμπρής... εις ένα βουνό, εις ένα δέντρο αποκάτω, εις την παλαιάν Μεσσηνίαν, ονομαζόμενον Ραμαβούνι», όπως ο ίδιος περιγράφει στα Απομνημονεύματά του.

Ήταν μια εποχή που ο Μοριάς ήταν και πάλι ανάστατος εξαιτίας των "Ορλοφικών". Ρωσικά στρατεύματα σταλμένα από την τσαρίνα Αικατερίνα τη Β΄, υπό τους αδελφούς Ορλώφ είχαν βγεί με καράβια στο Μοριά και πολεμούσαν τους Τούρκους.

Ο πατέρας του, Κωνσταντής Κολοκοτρώνης, ήταν αρματολός και κλέφτης και όλη η οικογένεια ήταν αναγκασμένη να μετακινείται συνεχώς και να κρύβεται.

Η μητέρα του, Ζαμπία Κωτσάκη, είχε μόλις ξεφύγει από μια επιδρομή των Τούρκων και περιπλανιόταν μόνη της στα βουνά στην περιοχή νότια του Βασιλικού.

Εκεί, κάτω από ένα δέντρο, δίπλα σε έναν θάμνο, γέννησε μόνη της, χωρίς καμία βοήθεια, τον Θοδωράκη. Αμέσως μετά τη γέννα, πήρε το μωρό στην αγκαλιά της και συνέχισε να προχωρά για να μη τη βρουν, καταδιωγμένη στον ίδιο της τον τόπο. Τον τόπο που αυτό το μωρό έμελλε να ελευθερώσει…

(Πηγή: https://messinia.mobi)

Η Ιστορία ανέδειξε στη συνείδηση των Ελλήνων τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, ως την σημαντικότερη ιστορική προσωπικότητα, το σύμβολο της αδελφοποίησης της ελληνικής φυλής, τον ήρωα της εθνικής παλιγγενεσίας, τον θρύλο της επανάστασης.


Διονύσιος Σολωμός, ο εθνικός μας ποιητής

(Επεισόδιο Β')

Αν το να μείνει μια κοπέλα έγκυος από έναν παντρεμένο άντρα και μάλιστα προϊστάμενό της ίσως να φαντάζει λόγος έκτρωσης. Πώς θα μπορούσε μια φτωχή κοπέλα, μόνη, να μεγαλώσει ένα μωρό, και να δώσει σε αυτό το παιδί αυτά που χρειάζονται ώστε να γίνει ένας μεγάλος…

 

 
(Βίντεο: https://vimeo.com/509282956)

Ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός γεννήθηκε στις 8 Απριλίου του 1798 στη Ζάκυνθο, ως εξώγαμο τέκνο του κόντε Νικόλαου Σολωμού και της υπηρέτριάς του Αγγελικής Νίκλη.

Σε πολύ μικρή ηλικία έμεινε ορφανός και το 1808 έφυγε για σπουδές στην Ιταλία, με τη συνοδεία του Ιταλού δασκάλου του Ρώσση. Επτά χρόνια αργότερα πήρε το απολυτήριο από το Λύκειο της Κρεμόνας και γράφτηκε στο πανεπιστήμιο της Πάβιας, απ' όπου πήρε το πτυχίο της Νομικής. Παράλληλα με τις σπουδές στη νομική, για την οποία ουδέποτε ενδιαφέρθηκε, άρχισε να γράφει στίχους στην ιταλική γλώσσα. Τον Μάιο του 1823, σε μια περίοδο ιδιαίτερης έξαρσης της Ελληνικής Επανάστασης, έγραψε το εκτεταμένο ποίημα «Ύμνος εις την Ελευθερία», οι δύο πρώτες στροφές του οποίου, σε μουσική Νικολάου Μάντζαρου, αποτελούν τον εθνικό ύμνο της Ελλάδας και της Κύπρου.

 (Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/112)

Η Ιστορία ανέδειξε τον ποιητή Διονύσιο Σολωμό, ως αρχηγέτη της Επτανησιακής Σχολής, ως μια από τις κορυφαίες πνευματικές φυσιογνωμίες του Νεότερου Ελληνισμού.


Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα

(Επεισόδιο Γ')

Αν μια νέα κοπέλα που ο άντρας της μπαίνει -άγνωστο για πόσο- στη φυλακή, το τελευταίο που θα σκεφτόταν θα ήταν να φέρει στον κόσμο ένα μωρό. Πώς θα το μεγάλωνε μόνη της, πώς θα έφερνε στο κόσμο το παιδί ενός φυλακισμένου;

 

 
(Βίντεο: https://vimeo.com/510208374)

Η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα ήταν κόρη του Υδραίου πλοίαρχου Σταυριανού Πινότση και της Σκεύως (Παρασκευής) Κοκκίνη. Γεννήθηκε πάνω στο βρώμικο πάτωμα των φυλακών της Κωνσταντινούπολης, στις 11 Μαΐου 1771....

Ο πατέρας της, συμμετείχε ενεργά στην επανάσταση της Πελοποννήσου, το 1769-1770, κατά την περίοδο των Ορλοφικών. Μετά το άδοξο τέλος της επανάστασης, ο πλοίαρχος Πινότσης κρύφτηκε, για να αποφύγει τη σύλληψη. Αφού πέρασε ο καιρός, και οι Τούρκοι έπαψαν να τον αναζητούν, αλλά δεν πείραξαν και την οικογένεια του, άρχισε ξανά τις εμπορικές του δραστηριότητες και τα ταξίδια....

Σε ένα από αυτά, την άνοιξη του 1771 βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί, οι Τούρκοι τον συνέλαβαν και τον έριξαν στις φυλακές. Τον βασάνισαν επανειλημμένα, για να ομολογήσει την συμμετοχή του στην ανταρσία και από τα φρικτά βασανιστήρια, έπεσε βαριά άρρωστος. 

Η γυναίκα του Σκεύω, ετοιμόγεννη, αποφάσισε να πάει στην Κωνσταντινούπολη να ελευθερώσει τον άντρα της, αφού πρώτα πούλησε μέρος της περιουσίας της. Κατόρθωσε να εξασφαλίσει την άδεια να τον επισκέπτεται και να μένει κοντά του. Μέσα στη φυλακή, ένιωσε τους πρώτους πόνους του τοκετού, από την συγκίνηση και την κούραση. Γέννησε την ηρωίδα, έχοντας για «μαμές», τον συγκρατούμενο του συζύγου της, τον Μανιάτη καπετάνιο Παναγιώτη Μούρτζινο, και τον Τούρκο δεσμοφύλακα. Η νεογέννητη, βαπτίστηκε μέσα στη φυλακή από τον Μούρτζινο, που της έδωσε το όνομα την μητέρας του, Λασκαρίνα.  

(Πηγή: http://www.mixanitouxronou.com)

Η Ιστορία ανέδειξε την Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα ως την μεγαλύτερη ηρωίδα του ’21. Έπαιξε  πρωταγωνιστικό ρόλο στον Απελευθερωτικό Αγώνα.


Παπαφλέσσας, ο μπουρλοτιέρης των ψυχών

(Επεισόδιο Δ')

Αν φαντάζει άπιαστος αριθμός το 28 για μια υπερπολύτεκνη οικογένεια. Ίσως θα έλεγε κάποιος σήμερα στη μητέρα «τί τα θες και τα "κρατάς" τόσα παιδιά;» Δεν σου έχουν μιλήσει για προφύλαξη ή ακόμα και για έκτρωση;

 

 
(Βίντεο: https://vimeo.com/511212958)
 
 
Ο Γρηγόριος Φλέσσας, (γνωστός σε όλους μας ως Παπαφλέσσας), γεννήθηκε στην Πολιανή Μεσσηνίας το 1788. Ήταν κληρικός, πολιτικός και αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Το κοσμικό του όνομα ήταν Γεώργιος Δικαίος και ήταν τελευταίο παιδί, από δεύτερο γάμο, του Δημητρίου Δικαίου, ο οποίος είχε συνολικά 28 παιδιά. Φοίτησε στη Σχολή Δημητσάνας, την οποία δεν ολοκλήρωσε, και το 1816 μόνασε στο μοναστήρι της Παναγίας της Βελανιδιάς στην Καλαμάτα. Αργότερα, έχοντας έρθει σε σύγκρουση με τον επίσκοπο Μονεμβασιάς, έφυγε και πήγε στο μοναστήρι της Ρεκίτσας.

Στην Ζάκυνθο γνωρίστηκε με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, ενώ αργότερα στην Κωνσταντινούπολη χειροτονήθηκε Αρχιμανδρίτης από τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε’. Στην Κωνσταντινούπολη γνωρίστηκε με τον Αναγνωσταρά, ο οποίος τον μύησε στη Φιλική Εταιρεία, στις 21 Ιουνίου του 1818. Στα έγγραφα της Εταιρείας υπέγραφε με το όνομα Αρμόδιος και ως διακριτικά έβαζε τα αρχικά Α.Μ.

(Πηγή: https://messinia.mobi)

Η Ιστορία ανέδειξε τον Παπαφλέσσα ως τον «μπουρλοτιέρη των ψυχών». Ίσως πάνω σε μια δική του τρέλα στήθηκε όλη η Επανάσταση του ’21.


Γεώργιος Καραϊσκάκης

(Επεισόδιο Ε')

Αν για κάποιους το να μείνει μια νεαρή κοπέλα έγκυος από έναν άγνωστο, από μια παράνομη σχέση, ίσως να είναι αιτία διακοπής μιας εγκυμοσύνης. Η ζωή του παιδιού της, του νέου ανθρώπου, θα προδιαγράφονταν ανούσια, δυστυχισμένη… αποτυχημένη.


 (Βίντεο: https://vimeo.com/517300527)
 
 
Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης γεννήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 1780 (ή 1782) στο Μαυρομάτι Καρδίτσας και ήταν καρπός της σχέσης του αρματολού Δημήτρη Καραΐσκου και της μοναχής Ζωής Ντιμισκή, αδελφής του κλέφτη Κώστα Ντιμισκή και εξαδέλφης του οπλαρχηγού Γώγου Μπακόλα. Μεγάλωσε με τους θετούς γονείς του, μία οικογένεια Σαρακατσάνων, αφού η μητέρα του τον εγκατέλειψε μη αντέχοντας τον διασυρμό μιας παράνομης σχέσης. Η μητέρα του πέθανε όταν ο Καραϊσκάκης ήταν οκτώ ετών. Από εκείνη ο «γιος της καλογριάς» κληρονόμησε τον ανυπότακτο χαρακτήρα του.

(Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/1259)

Η Ιστορία ανέδειξε τον Γεώργιο Καραϊσκάκη ως μία από τις πιο ηγετικές μορφές της Ελληνικής Επανάστασης, που έδρασε κυρίως στη Ρούμελη (Στερεά Ελλάδα).

Επίλογος

(Βίντεο: https://vimeo.com/517300884)  
   

…και πόσες ακόμα τέτοιες ιστορίες, διαδραματίστηκαν μέσα στην Επανάσταση ΄21 που εξυμνούν και αποδεικνύουν την αξία της κάθε αγέννητης ζωής…!

Η Επανάσταση του ’21, η Επανάσταση της ανάστασης του Ελληνικού Έθνους, που έγινε για του Χριστού την Πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία, είναι ένα «ευαγγέλιο» για τη ζωή του σύγχρονου Έλληνα. Ένα από τα κεφάλαια του «ευαγγελίου» αυτού είναι και η αξία που αναγνώριζαν οι ΕΛΛΗΝΕΣ στο νέο άνθρωπο, που θα ερχόταν στην ζωή τους. Είχαν βαθιά στην καρδιά τους ριζωμένη την πεποίθηση ότι ΑΥΤΟΣ ο νέος άνθρωπος που θα γεννιόταν, μπορεί να είναι ΑΥΤΟΣ ο ποθούμενος ελευθερωτής της ΠΑΤΡΙΔΟΣ τους.

 

"Από μια κρυφή γωνιά του κόσμου": Ο "Μπάρμπας" ο μεταξωτός και... ο Σταύρος ο φοβερός

Αναδημοσιεύουμε από τον αδελφό Αμφοτεροδέξιο, ένα βίντεο (και την εισαγωγή σ' αυτό) από Ζάππειο μεριά! Μεγαλεία θα πει κάποιος.... Ακριβ...