Δευτέρα 15 Αυγούστου 2022

"Η σημερινή ημέρα είναι μεγάλη και επιφανής. Το γλυκοχάραμά της είναι καθαρό και γλυκύτατο."

Ιερά Μητρόπολις Ζάμπιας (Αφρικής)

(Άρθρο του Φώτη Κόντογλου στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ – 15/8/1959)

Η Κοίμησις Της Θεοτόκου είναι το δεύτερο Πάσχα της Ορθοδοξίας, εορτών εορτή και πανήγυρις πανηγύρεων, Η σημερινή ημέρα είναι μεγάλη και επιφανής. Το γλυκοχάραμά της είναι καθαρό και γλυκύτατο.

Να! Τ’ άστρα τρεμοσβήνουνε. Ο ουρανός ανοίγει τις συντεφένιες πύλες του κι από τα μυστηριώδη βάθη του έρχεται προς τη γη μια μυστική υμνωδία, Οι άνθρωποι και τα άλλα πλάσματα νοιώθουνε μέσα στον γλυκόν ύπνο τους κάποια αγαλλίαση, σκιρτούν για τη μεγάλη μέρα που ξημερώνει. Τα βουνά, η θάλασσα, τα λαγκάδια, όλα είναι αγιασμένα σήμερα, σα να ψέλνουνε μαζί με τους Αγγέλους. Τα δρυμόνια και τα δάση μοσκοβολάνε, κάθε χαμόδεντρο, κάθε αγκάθι, κάθε πέτρα. Μέσα στον δροσερόν αέρα είναι χυμένη μια μελωδία, που την ακούνε οι ευλαβικές ψυχές κι όχι τ’ αυτιά της σαρκός : «Ιδού ημέρα ένδοξος εξέλαμψεν»!

Σήμερα αγρυπνά όλος ο άϋλος χορός των Αγγέλων, των Προφητών και των αγίων για να υποδεχτούν στα ουράνια σκηνώματα την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ.

Ο μεγαλόφωνος Ησαΐας κράζει, πως πέρασε ο καιρός του θανάτου από τη μέρα που γεννήθηκε ανάμεσα στους ανθρώπους η Παναγία. Και ξαναλέγει στις προφητείες που είπε για τη Θεοτόκο : «Εξελεύσεται ράβδος εκ της ρίζης Ιεσσαί και άνθος εκ της ρίζης αναβήσσεται», εννοώντας πως από τη ρίζα του Ιεσσαί θα βλάσταινε η Παναγία κι απάνω σε τούτο το βλαστάρι θα άνθιζε το ευωδέστατο άνθος, ο Χριστός. Και πάλι φωνάζει : «Ευφράνθητι έρημος διψώσα, αγαλλιάσθω έρημος και ανθείτω ως κρίνον. Ευφραίνεσθε ουρανοί και αγαλλιάσθω η γη, ρηξάτωσαν τα όρη ευφροσύνην, ότι ηλέησεν ο Θεός τον λαόν αυτού και τους ταπεινούς του λαού αυτού παρεκάλεσεν»!

Ω! Πόσο αληθινά προφήτεψε ο μεγάλος αυτός Προφήτης! Γιατί ποια χαρά θα είχε ο κόσμος που είχε κυλιστεί στην αμαρτία και ποια παρηγοριά θα είχανε οι φτωχοί άνθρωποι αν δεν ερχότανε στη γη Εκείνη που ανεβαίνει σήμερα στον ουρανό κι έκανε ν’ ανθήσει σαν κρίνο η καταξεραμένη έρημο κι αντί την ξερή αστοιβιά να φυτρώσει λυγερό κυπαρίσσι κι αντί την κόνυξα ν΄ ανθίσει η μυρσίνη.

Για τους ανθρώπους που ζούσανε τον καιρό που ειπωθήκανε αυτές οι προφητείες για τη Θεοτόκο, αυτά ήτανε αινίγματα και ίσκιοι. Πλην τώρα που συντελέσθήκανε κι έγινε μ’ Αυτή η σωτηρία των ανθρώπων, για εμάς τους Χριστιανούς δεν είναι πια ίσκιοι σκοτεινοί, αλλά χεροπιαστές αλήθειες της θρησκείας μας. Και για τούτο βαστούμε γερά την Άγκυρα της Ελπίδας, την κεχαριτωμένη Θεοτόκο.

Πώς λοιπόν να μην σκιρτά από χαρά σήμερα η κτίσις, που αναστέναζε όλη και πονούσε μαζί με τους ανθρώπους, ορατά και αόρατα, έμψυχα και άψυχα;

Να! Ο ήλιος προβάλλει από την Ανατολή με μεγαλοπρέπεια, ο τελετάρχης της μεγάλης και λαμπρής πανηγύρεως. Φως γεμίζει την οικουμένη, φως γεμίζει τις ψυχές, φως κατεβαίνει ως τα βάθη της θάλασσας, φως μπαίνει μέσα στις σκοτεινές σπηλιές, φωτερά γινήκανε όλα τα σκοτεινά, αφού ο θάνατος νικήθηκε από την Πηγή της Ζωής. Γι αυτό η Κοίμησις, που γιορτάζουμε σήμερα, δεν είναι ξόδι λυπητερό, αλλά πανήγυρη χαρμόσυνη, γιορτή αθανασίας. Αν ίσως δεν ευδοκούσε ο Κύριος να πάρει σάρκα από τούτο το αγιασμένο σκήνωμα, που είναι ξαπλωμένο πάνω στο νεκρικό κλινάρι, τι θλίψη απαρηγόρητη θα ’χαμε όλοι οι άνθρωποι, καταδικασμένοι δίχως ελπίδα στη φθορά και στο θάνατο! Ποια ψυχή θα μπορούσε να δροσιστεί από το γλυκό αγεράκι της αθανασίας χωρίς τη Μητέρα της Ζωής, ποιος θα ένοιωθε την ευωδία της πνευματικής άνοιξης, δίχως την ελπιδοφόρα χελιδόνα, ποιος θα ευφραινότανε στον μυστικό Παράδεισο, αν δεν τον στόλιζε το Ρόδον το Αμάραντον;

Για τούτη την αιτία δεν ψέλνουμε σήμερα νεκρώσιμα τροπάρια στην Κοίμηση της Θεοτόκου, αλλά ύμνους χαρούμενους και θριαμβικούς, τελούντες της θείαν ταύτην και πάντιμον εορτήν της Θεομήτορος και κρατούμεν τας χείρας, τον εξ αυτής τεχθέντα Θεόν δοξάζοντες. Ψέλνουμε με αγιασμένον οίστρο και λέμε : « Άπας γηγενής σκιρτάτω τω πνεύματι λαμπαδοχούμενος. Πανηγυριζέτω δε άϋλων νόων φύσις, γεραίρουσα την ιερά πανήγυριν της Θεομήτορος και βοάτω : Χαίροις Παμμακάριστε, Θεοτόκε, Αγνή, Αειπάρθενε»!

Επισκεφτείτε επίσης, αν θέλετε: 

Δεκαπενταύγουστος: εποχή ανεφοδιασμού και εξοπλισμού - καιρός "αντεπίθεσης"!...

Έχει ακόμα κάτι ανθρώπους του λαού μας, αγνούς και πονεμένους, που ζουν με τον καημό και την ανημπόρια όλου του κόσμου στα στήθια τους

Παρασκευή 29 Ιουλίου 2022

Η αγία Μαρκέλλα & το μήνυμα κατά της παιδικής κακοποίησης

ΕΥΧΗ

Το άρθρο αυτό γράφεται με αφορμή την εορτή της αγίας παρθενομάρτυρος Μαρκέλλας της Χίου («Χιοπολίτιδος», δηλ. καταγόμενης από τη Χίο), η μνήμη της οποίας τιμάται στις 22 Ιουλίου.

Η αγία Μαρκέλλα δολοφονήθηκε με πρωτοφανή αγριότητα από τον ίδιο της τον πατέρα, ο οποίος ήταν κατειλημμένος από σεξουαλικό πόθο γι’ αυτήν! Το κορίτσι αντιστάθηκε στις επιθυμίες του μέχρι θανάτου και τελικά εκείνος την καταδίωξε στην παραλία και την κατέσφαξε ανάμεσα στα βράχια, όπου είχε παγιδευτεί! Οι Χιώτες βεβαιώνουν ότι κάθε χρόνο, την ημέρα της μνήμης της, τα νερά στο σημείο της σφαγής της κοκκινίζουν από μόνα τους, σαν να θέλουν να τιμήσουν το αγνό, παρθενικό αίμα που τόσο άδικα και τραγικά χύθηκε σ’ αυτά.

Η αγία χαρακτηρίζεται «παρθενομάρτυς», γιατί «παρθένος» στην αρχαία ελληνική γλώσσα δεν σημαίνει μόνο τον άνθρωπο που είναι σεξουαλικά άθικτος και αγνός, αλλά σημαίνει και κοπέλα (νεαρή γυναίκα, κυρίως έφηβη, φυσικά άγαμη, δηλ. ανύπαντρη). Μια χριστιανή κοπέλα, που δεν έχει παντρευτεί, θεωρείται αυτονόητο ότι είναι σωματικά αγνή, γι’ αυτό και η λέξη «κόρη» (κοπέλα) και «παρθένος» έγιναν ταυτόσημες. Έτσι ονομάζονται «παρθενομάρτυρες» όλες οι νέες και άγαμες γυναίκες που μαρτύρησαν για την πίστη τους στο Χριστό και στη διδασκαλία Του, όπως η αγία Μαρίνα, η αγία Κυριακή, η αγία Παρασκευή, η αγία Χριστίνα, η αγία Βαρβάρα κ.ά. Οι τέσσερις πρώτες που αναφέραμε γιορτάζουν μέσα στον Ιούλιο.

Η εορτή της αγίας Μαρκέλλας (παρουσιάζοντας το παράδειγμα προς αποφυγήν ενός πατέρα που είχε χάσει τα λογικά του από σαρκικό πόθο για την κόρη του, τόσο πολύ ώστε τελικά την κυνήγησε και τη σκότωσε χειρότερα από τον τρόπο με τον οποίο σφάζουν ένα αρνάκι) μεταφέρει μέσα στους αιώνες ένα συγκλονιστικό μήνυμα κατά της παιδικής κακοποίησης. Το στοιχείο της ιστορίας της που περισσότερο από κάθε άλλο εντυπώθηκε στους ανθρώπους είναι ακριβώς αυτό: ο σοκαριστικός τρόπος του θανάτου της και ο φυσικός αυτουργός της δολοφονίας της.

Το ίδιο ισχύει και για την εορτή της αγίας μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας (4 Δεκεμβρίου), όπου το στοιχείο που κυρίως είχε εντυπωθεί στους ανθρώπους από τη ζωή της είναι το γεγονός ότι ο ίδιος της ο πατέρας την πρόδωσε στους Ρωμαίους ως χριστιανή, επέτρεψε να την υποβάλλουν σε ανατριχιαστικά βασανιστήρια και τελικά ο ίδιος ζήτησε και την αποκεφάλισε με το χέρι του – για να σκοτωθεί από έναν κεραυνό λίγες μέρες αργότερα, γι’ αυτό και η αγία Βαρβάρα στην Ελλάδα έχει καθιερωθεί ως προστάτιδα αγία του Πυροβολικού.

Άλλες δύο αγίες που θανατώθηκαν από τον πατέρα τους (λιγότερο γνωστές όμως) είναι η αγία μεγαλομάρτυς Χριστίνα (με φρικτά βασανιστήρια, επειδή ήταν χριστιανή – εορτάζει στις 24 Ιουλίου) και η αγία Φιλοθέη του Άρτζες (Ρουμανίας), 7 Δεκεμβρίου [εικ.]. Ορφανή από μητέρα και με μια μητριά που την κακομεταχειριζόταν, η αγία τραυματίστηκε θανάσιμα από τον πατέρα της (μάλλον χωρίς εκείνος να έχει την πρόθεση να τη σκοτώσει), επειδή μοίραζε στους φτωχούς το περισσότερο από το φαγητό που της έδινε η μητριά της να του πάει στα χωράφια, όπου εργαζόταν. Ήταν μόλις 12 ετών!

Ας αναφέρουμε και δύο έγγαμες αγίες που έπεσαν θύματα ενδοοικογενειακής βίας και επίσης τιμώνται από την Εκκλησία ως μάρτυρες: είναι οι αγίες Θωμαΐδες. Η αγία Θωμαΐς της Λέσβου (3 Ιανουαρίου) πέθανε μετά από ξυλοδαρμό, από τον σύζυγό της, ενώ η ομώνυμή της αγία Θωμαΐς της Αλεξάνδρειας της Αιγύπτου (14 Απριλίου) δολοφονήθηκε από τον πεθερό της, επειδή αντιστεκόταν στις ερωτικές επιθυμίες του!

Το συμπέρασμα όλων των παραπάνω είναι ότι η ενδοοικογενειακή βία και η παιδική κακοποίηση έχει επισημανθεί από τους χριστιανούς και καταγγελθεί μέσω των συναξαρίων (δηλ. των βιογραφιών των αγίων), ενώ έχουμε θύματα αυτής της βίας, γυναίκες, που τιμώνται  κάθε χρόνο από την Εκκλησία ως αγίες και μάρτυρες.

Να υπογραμμίσουμε βεβαίως ότι ένας άνθρωπος αγιάζει μέσα από την πίστη και την αγάπη του. Όχι μέσα από το μίσος και την εκδικητικότητα. Οι αγίες αυτές αγίασαν λόγω της πίστης τους, της αγάπης τους και των ηθικών αρχών τους και όχι απλώς επειδή έπεσαν θύματα αυτής της εγκληματικής συμπεριφοράς. Το ίδιο ισχύει για όλους τους μάρτυρες, που προτίμησαν βασανιστήρια και θάνατο παρά να προδώσουν την πίστη τους και τις ηθικές αρχές τους. Οι περισσότεροι από αυτούς θα ήταν άγιοι έτσι κι αλλιώς, γιατί ζούσαν αγία ζωή – αλλά αυτή η αγία ζωή τους έγινε αφορμή να δοκιμαστούν μέχρι θανάτου, να θυσιάσουν τη ζωή τους και, σύμφωνα με εμάς τους χριστιανούς, να κερδίσουν την αιωνιότητα.

Η εικόνα με το μαρτύριο της αγίας και το σημείο της δολοφονίας της προέρχεται από εδώ.

Πέμπτη 21 Ιουλίου 2022

Το 1821 διδάσκει... την αξία της αγέννητης ζωής!

  

Αφήστε με να ζήσω!

Εισαγωγή


  (Πηγή: https://vimeo.com/507443208)

Το κίνημα «Αφήστε με να ζήσω!», δεν θα μπορούσε να μην ασχοληθεί με το μεγαλύτερο γεγονός του Ελληνισμού, στη σύγχρονη ιστορία, την Ελληνική Επανάσταση του 1821 και τα 200 χρόνια από αυτή. Συνέλεξε λοιπόν αγωνιστές - προσωπικότητες που οι γονείς τους, σε κόντρα των δυσκολιών τους, δεν λύγισαν στην ευκολία της έκτρωσης, αλλά έφεραν στον κόσμο, στην Ελλάδα μας, αυτούς που λίγο αργότερα, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην απελευθέρωση της Πατρίδας μας. Ίσως και σήμερα, να υπήρχαν άξιοι ηγέτες να μας κυβερνούν, αν εμείς, απλά, τους αφήναμε να ζήσουν…  

 
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο γέρος του Μοριά

(Επεισόδιο Α')

Αν κάποια κοπέλα αισθανθεί κυνηγημένη από κινδύνους ή και υποχρεώσεις, ίσως το τελευταίο που θα ήθελε να μπει στη ζωή της θα ήταν ένα μωρό και αν πήγαινε να μπει... ίσως και να σκεφτόταν ακόμα και να το αποφύγει…

 

(Βίντεο: https://vimeo.com/508465254)

Ο γέρος του Μοριά, ήρθε στον κόσμο «εις τα 1770, Απριλίου 3, την Δευτέρα της Λαμπρής... εις ένα βουνό, εις ένα δέντρο αποκάτω, εις την παλαιάν Μεσσηνίαν, ονομαζόμενον Ραμαβούνι», όπως ο ίδιος περιγράφει στα Απομνημονεύματά του.

Ήταν μια εποχή που ο Μοριάς ήταν και πάλι ανάστατος εξαιτίας των "Ορλοφικών". Ρωσικά στρατεύματα σταλμένα από την τσαρίνα Αικατερίνα τη Β΄, υπό τους αδελφούς Ορλώφ είχαν βγεί με καράβια στο Μοριά και πολεμούσαν τους Τούρκους.

Ο πατέρας του, Κωνσταντής Κολοκοτρώνης, ήταν αρματολός και κλέφτης και όλη η οικογένεια ήταν αναγκασμένη να μετακινείται συνεχώς και να κρύβεται.

Η μητέρα του, Ζαμπία Κωτσάκη, είχε μόλις ξεφύγει από μια επιδρομή των Τούρκων και περιπλανιόταν μόνη της στα βουνά στην περιοχή νότια του Βασιλικού.

Εκεί, κάτω από ένα δέντρο, δίπλα σε έναν θάμνο, γέννησε μόνη της, χωρίς καμία βοήθεια, τον Θοδωράκη. Αμέσως μετά τη γέννα, πήρε το μωρό στην αγκαλιά της και συνέχισε να προχωρά για να μη τη βρουν, καταδιωγμένη στον ίδιο της τον τόπο. Τον τόπο που αυτό το μωρό έμελλε να ελευθερώσει…

(Πηγή: https://messinia.mobi)

Η Ιστορία ανέδειξε στη συνείδηση των Ελλήνων τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, ως την σημαντικότερη ιστορική προσωπικότητα, το σύμβολο της αδελφοποίησης της ελληνικής φυλής, τον ήρωα της εθνικής παλιγγενεσίας, τον θρύλο της επανάστασης.


Διονύσιος Σολωμός, ο εθνικός μας ποιητής

(Επεισόδιο Β')

Αν το να μείνει μια κοπέλα έγκυος από έναν παντρεμένο άντρα και μάλιστα προϊστάμενό της ίσως να φαντάζει λόγος έκτρωσης. Πώς θα μπορούσε μια φτωχή κοπέλα, μόνη, να μεγαλώσει ένα μωρό, και να δώσει σε αυτό το παιδί αυτά που χρειάζονται ώστε να γίνει ένας μεγάλος…

 

 
(Βίντεο: https://vimeo.com/509282956)

Ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός γεννήθηκε στις 8 Απριλίου του 1798 στη Ζάκυνθο, ως εξώγαμο τέκνο του κόντε Νικόλαου Σολωμού και της υπηρέτριάς του Αγγελικής Νίκλη.

Σε πολύ μικρή ηλικία έμεινε ορφανός και το 1808 έφυγε για σπουδές στην Ιταλία, με τη συνοδεία του Ιταλού δασκάλου του Ρώσση. Επτά χρόνια αργότερα πήρε το απολυτήριο από το Λύκειο της Κρεμόνας και γράφτηκε στο πανεπιστήμιο της Πάβιας, απ' όπου πήρε το πτυχίο της Νομικής. Παράλληλα με τις σπουδές στη νομική, για την οποία ουδέποτε ενδιαφέρθηκε, άρχισε να γράφει στίχους στην ιταλική γλώσσα. Τον Μάιο του 1823, σε μια περίοδο ιδιαίτερης έξαρσης της Ελληνικής Επανάστασης, έγραψε το εκτεταμένο ποίημα «Ύμνος εις την Ελευθερία», οι δύο πρώτες στροφές του οποίου, σε μουσική Νικολάου Μάντζαρου, αποτελούν τον εθνικό ύμνο της Ελλάδας και της Κύπρου.

 (Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/112)

Η Ιστορία ανέδειξε τον ποιητή Διονύσιο Σολωμό, ως αρχηγέτη της Επτανησιακής Σχολής, ως μια από τις κορυφαίες πνευματικές φυσιογνωμίες του Νεότερου Ελληνισμού.


Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα

(Επεισόδιο Γ')

Αν μια νέα κοπέλα που ο άντρας της μπαίνει -άγνωστο για πόσο- στη φυλακή, το τελευταίο που θα σκεφτόταν θα ήταν να φέρει στον κόσμο ένα μωρό. Πώς θα το μεγάλωνε μόνη της, πώς θα έφερνε στο κόσμο το παιδί ενός φυλακισμένου;

 

 
(Βίντεο: https://vimeo.com/510208374)

Η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα ήταν κόρη του Υδραίου πλοίαρχου Σταυριανού Πινότση και της Σκεύως (Παρασκευής) Κοκκίνη. Γεννήθηκε πάνω στο βρώμικο πάτωμα των φυλακών της Κωνσταντινούπολης, στις 11 Μαΐου 1771....

Ο πατέρας της, συμμετείχε ενεργά στην επανάσταση της Πελοποννήσου, το 1769-1770, κατά την περίοδο των Ορλοφικών. Μετά το άδοξο τέλος της επανάστασης, ο πλοίαρχος Πινότσης κρύφτηκε, για να αποφύγει τη σύλληψη. Αφού πέρασε ο καιρός, και οι Τούρκοι έπαψαν να τον αναζητούν, αλλά δεν πείραξαν και την οικογένεια του, άρχισε ξανά τις εμπορικές του δραστηριότητες και τα ταξίδια....

Σε ένα από αυτά, την άνοιξη του 1771 βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί, οι Τούρκοι τον συνέλαβαν και τον έριξαν στις φυλακές. Τον βασάνισαν επανειλημμένα, για να ομολογήσει την συμμετοχή του στην ανταρσία και από τα φρικτά βασανιστήρια, έπεσε βαριά άρρωστος. 

Η γυναίκα του Σκεύω, ετοιμόγεννη, αποφάσισε να πάει στην Κωνσταντινούπολη να ελευθερώσει τον άντρα της, αφού πρώτα πούλησε μέρος της περιουσίας της. Κατόρθωσε να εξασφαλίσει την άδεια να τον επισκέπτεται και να μένει κοντά του. Μέσα στη φυλακή, ένιωσε τους πρώτους πόνους του τοκετού, από την συγκίνηση και την κούραση. Γέννησε την ηρωίδα, έχοντας για «μαμές», τον συγκρατούμενο του συζύγου της, τον Μανιάτη καπετάνιο Παναγιώτη Μούρτζινο, και τον Τούρκο δεσμοφύλακα. Η νεογέννητη, βαπτίστηκε μέσα στη φυλακή από τον Μούρτζινο, που της έδωσε το όνομα την μητέρας του, Λασκαρίνα.  

(Πηγή: http://www.mixanitouxronou.com)

Η Ιστορία ανέδειξε την Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα ως την μεγαλύτερη ηρωίδα του ’21. Έπαιξε  πρωταγωνιστικό ρόλο στον Απελευθερωτικό Αγώνα.


Παπαφλέσσας, ο μπουρλοτιέρης των ψυχών

(Επεισόδιο Δ')

Αν φαντάζει άπιαστος αριθμός το 28 για μια υπερπολύτεκνη οικογένεια. Ίσως θα έλεγε κάποιος σήμερα στη μητέρα «τί τα θες και τα "κρατάς" τόσα παιδιά;» Δεν σου έχουν μιλήσει για προφύλαξη ή ακόμα και για έκτρωση;

 

 
(Βίντεο: https://vimeo.com/511212958)
 
 
Ο Γρηγόριος Φλέσσας, (γνωστός σε όλους μας ως Παπαφλέσσας), γεννήθηκε στην Πολιανή Μεσσηνίας το 1788. Ήταν κληρικός, πολιτικός και αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Το κοσμικό του όνομα ήταν Γεώργιος Δικαίος και ήταν τελευταίο παιδί, από δεύτερο γάμο, του Δημητρίου Δικαίου, ο οποίος είχε συνολικά 28 παιδιά. Φοίτησε στη Σχολή Δημητσάνας, την οποία δεν ολοκλήρωσε, και το 1816 μόνασε στο μοναστήρι της Παναγίας της Βελανιδιάς στην Καλαμάτα. Αργότερα, έχοντας έρθει σε σύγκρουση με τον επίσκοπο Μονεμβασιάς, έφυγε και πήγε στο μοναστήρι της Ρεκίτσας.

Στην Ζάκυνθο γνωρίστηκε με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, ενώ αργότερα στην Κωνσταντινούπολη χειροτονήθηκε Αρχιμανδρίτης από τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε’. Στην Κωνσταντινούπολη γνωρίστηκε με τον Αναγνωσταρά, ο οποίος τον μύησε στη Φιλική Εταιρεία, στις 21 Ιουνίου του 1818. Στα έγγραφα της Εταιρείας υπέγραφε με το όνομα Αρμόδιος και ως διακριτικά έβαζε τα αρχικά Α.Μ.

(Πηγή: https://messinia.mobi)

Η Ιστορία ανέδειξε τον Παπαφλέσσα ως τον «μπουρλοτιέρη των ψυχών». Ίσως πάνω σε μια δική του τρέλα στήθηκε όλη η Επανάσταση του ’21.


Γεώργιος Καραϊσκάκης

(Επεισόδιο Ε')

Αν για κάποιους το να μείνει μια νεαρή κοπέλα έγκυος από έναν άγνωστο, από μια παράνομη σχέση, ίσως να είναι αιτία διακοπής μιας εγκυμοσύνης. Η ζωή του παιδιού της, του νέου ανθρώπου, θα προδιαγράφονταν ανούσια, δυστυχισμένη… αποτυχημένη.


 (Βίντεο: https://vimeo.com/517300527)
 
 
Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης γεννήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 1780 (ή 1782) στο Μαυρομάτι Καρδίτσας και ήταν καρπός της σχέσης του αρματολού Δημήτρη Καραΐσκου και της μοναχής Ζωής Ντιμισκή, αδελφής του κλέφτη Κώστα Ντιμισκή και εξαδέλφης του οπλαρχηγού Γώγου Μπακόλα. Μεγάλωσε με τους θετούς γονείς του, μία οικογένεια Σαρακατσάνων, αφού η μητέρα του τον εγκατέλειψε μη αντέχοντας τον διασυρμό μιας παράνομης σχέσης. Η μητέρα του πέθανε όταν ο Καραϊσκάκης ήταν οκτώ ετών. Από εκείνη ο «γιος της καλογριάς» κληρονόμησε τον ανυπότακτο χαρακτήρα του.

(Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/1259)

Η Ιστορία ανέδειξε τον Γεώργιο Καραϊσκάκη ως μία από τις πιο ηγετικές μορφές της Ελληνικής Επανάστασης, που έδρασε κυρίως στη Ρούμελη (Στερεά Ελλάδα).

Επίλογος

(Βίντεο: https://vimeo.com/517300884)  
   

…και πόσες ακόμα τέτοιες ιστορίες, διαδραματίστηκαν μέσα στην Επανάσταση ΄21 που εξυμνούν και αποδεικνύουν την αξία της κάθε αγέννητης ζωής…!

Η Επανάσταση του ’21, η Επανάσταση της ανάστασης του Ελληνικού Έθνους, που έγινε για του Χριστού την Πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία, είναι ένα «ευαγγέλιο» για τη ζωή του σύγχρονου Έλληνα. Ένα από τα κεφάλαια του «ευαγγελίου» αυτού είναι και η αξία που αναγνώριζαν οι ΕΛΛΗΝΕΣ στο νέο άνθρωπο, που θα ερχόταν στην ζωή τους. Είχαν βαθιά στην καρδιά τους ριζωμένη την πεποίθηση ότι ΑΥΤΟΣ ο νέος άνθρωπος που θα γεννιόταν, μπορεί να είναι ΑΥΤΟΣ ο ποθούμενος ελευθερωτής της ΠΑΤΡΙΔΟΣ τους.

 

Τρίτη 19 Ιουλίου 2022

ΤΙ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ Ο ΘΕΟΣ...

  

"Η τελική Κρίση", έργο του Τζον Μάρτιν

π. Δημητρίου Μπόκου

Από τους καλλιτέχνες που έγιναν πολύ της μόδας στην εποχή μας, είναι και ο παλιός (1789-1854) Βρετανός ζωγράφος Τζον Μάρτιν. Χαρακτηριστικό του γνώρισμα είναι η ιδιαίτερη ενασχόληση στους πίνακές του με το θέμα του τέλους του κόσμου. Αναδείχθηκε «ο μάστορας του οράματος της Αποκάλυψης», μοναδικός σπεσιαλίστας του θέματος.

«Ανάμεσα στο 1812, όταν ξεκίνησε να φαντάζεται αυτό το τέλος, και τον θάνατό του, το 1854, υπήρξε ο καλύτερος αφηγητής της τελευταίας στιγμής της ανθρωπότητας. Πριν από αυτόν πολλοί καλλιτέχνες προσπάθησαν να το φανταστούν. Ο Μιχαήλ Άγγελος, ας πούμε, στην Καπέλα Σιξτίνα. Όμως ο Τζον Μάρτιν υπήρξε μοναδικός και μάλιστα, ξεπερνώντας όλους όσοι έχουν ασχοληθεί με κόμικς ή ταινίες με θέμα την Αποκάλυψη, σήμερα φιγουράρει σε κάθε βρεττανικό σπίτι που μπορεί να αντέξει οικονομικά έναν πίνακά του…

Παιδί καλβινιστών γονέων, ο Μάρτιν άκουγε από τη μάνα του, ότι θα τσουρουφλιστεί στην κόλαση, αν δεν ζούσε χριστιανικά. Κι εκείνος με τον καιρό έγινε ένα με τον φόβο, οραματιζόμενος σπαρακτικά την Αποκάλυψη. Μετέφερε στον καμβά το τέλος της Πομπηίας, την Ημέρα της Κρίσεως, περιέγραψε την καταστροφή στα Σόδομα και τα Γόμορα, παθιασμένος οπαδός μιας θρησκείας που ξέρει μόνο να τιμωρεί» (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 11-9-2011).

Διατηρούμε τις επιφυλάξεις μας για την ψυχολογική ανάλυση που γίνεται στον Μάρτιν από τους σύγχρονους σχολιαστές του και τα κίνητρα που του αποδίδονται, ωστόσο προκαλεί απορία η άποψή τους, πως η (Χριστιανική προφανώς) θρησκεία «ξέρει μόνο να τιμωρεί». Πίσω της δηλαδή κρύβεται ένας Θεός τιμωρός. Που η μόνη του δουλειά (αφού αυτό ξέρει μόνο να κάνει) είναι να παρακολουθεί άγρυπνα κάθε παράβαση, να καταγράφει προσεκτικά κάθε στραβοτιμονιά του ανθρώπου, και να επιβάλλει (χαιρέκακα; σαδιστικά; γιατί όχι;) την αντίστοιχη τιμωρία.

Πώς διαμορφώθηκε μια τέτοια εικόνα για έναν τρομοκράτη Θεό; Από πού ξεφύτρωσε αυτό το μεγάλο αφεντικό, όπως θα ’λεγε και ο Σάρτρ, τη στιγμή που εμείς αναζητούμε στο πρόσωπό του τον πατέρα;

Η άποψη που αναφέρθηκε δείχνει μια τραγική άγνοια για τον Θεό. Μια βαθειά παρεξήγηση της πραγματικής του φύσης. Μια απόλυτη παρερμηνεία της εικόνας του. Και προκύπτει απ’ την απουσία ουσιαστικής σχέσης μαζί του. Αυτόν που δεν γνωρίζεις, τον παρερμηνεύεις. Διαστρεβλώνεις την εικόνα του και λες πράγματα γι’ αυτόν που δεν ισχύουν. Είναι μια απατηλή, ψεύτικη, επιφανειακή γνώση, ή μάλλον μια παχυλή άγνοια, που κρατάει δέσμιο τον άνθρωπο σε ηθελημένη ή μη, καταστροφική πάντως, προκατάληψη.

Γι’ αυτό και ο Χριστός μας προκαλεί να τον γνωρίσουμε λέγοντας: «Γνωρίστε με, ερευνήστε με καλά. Θα δείτε ότι είμαι η αλήθεια, κι αυτή η αλήθεια θα σας ελευθερώσει από κάθε δουλεία» (πρβλ. Ματθ. 11, 29. Ιω. 14, 6. 8, 32).

Και δεν μένει μόνο στα λόγια, αλλά προχωράει σε έργα. Έρχεται κοντά μας, γίνεται όμοιος με μας, πονάει, υποφέρει μαζί μας, παίρνει πάνω του όλα τα βάρη μας, σταυρώνεται και πεθαίνει, πληρώνοντας αυτός αντί για μας τα πάντα, και τέλος ανασταίνεται, για να ανοίξει τον δρόμο προς τη λύτρωση αποκλειστικά και πάλι για μας. Επισημαίνει δε πως μεγαλύτερη αγάπη απ’ αυτήν δεν υπάρχει (Ιω. 15, 13).

Δεν παραλείπει ποτέ επίσης να τονίζει τη διαφωνία του προς κάθε άποψη που, εντελώς πλανερά και λανθασμένα, τον θέλει τιμωρό.

Έτσι, ενώ ανέβαινε στα Ιεροσόλυμα για να σταυρωθεί, δεν έγινε δεκτός σε κάποιο χωριό Σαμαρειτών και οι μαθητές του Ιάκωβος και Ιωάννης είπαν: «Θέλεις να πούμε, να πέσει φωτιά απ’ τον ουρανό και να τους κάψει, όπως έγινε με τον προφήτη Ηλία;» Ο Χριστός όμως στράφηκε και τους επέπληξε: «Δεν ξέρετε ακόμη ποίου πνεύματος είστε σεις. Ο Υιός του Ανθρώπου δεν ήλθε να απολέσει ψυχές ανθρώπων, αλλά να σώσει» (Λουκ. 9, 51-56).

Είναι ο Θεός που ξέρει να σταυρώνεται, όχι να τιμωρεί. Εμείς τώρα, οι κατ’ εικόνα Θεού άνθρωποι, τι κάνουμε; Ακτινοβολούμε με τη ζωή μας αυτήν την εικόνα, της τόσης αγάπης του Θεού προς τον κόσμο; Η μήπως, σαν σπασμένος καθρέφτης, παρουσιάζουμε μιαν άλλη εικόνα του Θεού, στρεβλή, παραπλανητική και αυθαίρετη;

Συμπλήρωμα 

Η Δευτέρα Παρουσία - μερικά απλά λόγια γι' αυτήν...

Η ιστορία της σχέσης ανθρώπου & Θεού (για τις θρησκείες)
Τι είναι ο πύρινος ποταμός;
Ψηλαφώντας τον Παράδεισο και την Κόλαση στη Γη
Ο Θεός ως Πυρ και Φως 
Στιγμιότυπο απ' την Κόλαση σε ορθόδοξη εικόνα...

Το πέρασμα από τον Νόμο στη Χάρη: "Τι να κάνω για να έχω αιώνια ζωή;" (Ματθ. 19: 16-21)

H Παλαιά Διαθήκη Πολεμούμενη και Απολογούμενη

Παρασκευή 15 Ιουλίου 2022

Δημοκρατικό Πατριωτικό Κίνημα ΝΙΚΗ: «Από τη Μεγάλη Παρασκευή στην Ανάσταση της Πατρίδας μας» (Θεσσαλονίκη 26.6.22)

Ζητούμε συγγνώμη που παρουσιάζουμε ευθέως στους φίλους αναγνώστες και επισκέπτες του ιστολογίου μας μια πολιτική ανάρτηση. Ο σκοπός όλων των αναρτήσεών μας είναι πρωτίστως πνευματικός και κοινωνικός. Το ίδιο και της παρούσας.

Το Δημοκρατικό Πατριωτικό Κίνημα ΝΙΚΗ είναι εντελώς ξεχωριστή πολιτική κίνηση, με συλλογική ηγεσία και σαφές, ολοκληρωμένο πολιτικό πρόγραμμα και αντικειμενικό σκοπό.

Η ιστοσελίδα του Κινήματος - η σελίδα στο Facebook.

 

0:00 Εισαγωγή βίντεο

0:12 Γεώργιος Ρούντας

8:14 Εμμανουήλ Γκλάβας

16:12 Αλεξία Τάντση

21:43 Δρ Νικόλαος Παπαδόπουλος

44:54 Δρ Ζώης Ζαρταλούδης

54:18 Βασίλειος Δανδίκας

57:22 Αλεξία Τάντση -«Ο αδύναμος Συνάνθρωπός μας είναι το μέτρο του Πολιτισμού μας»

1:10:22 Αθηνά Πετικοπούλου - Χαιρετισμός

1:10:42 Δημήτριος Νατσιός Πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ «Από τη Μεγάλη Παρασκευή στην Ανάσταση της Πατρίδας μας».

Τετάρτη 13 Ιουλίου 2022

Γέροντας Μουσταφά, ο κατά Χριστόν σαλός

 

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Ενωμένη Ρωμηοσύνη

Ημέρα επίσκεψης στην Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου Βαζελώνος. Η προηγούμενη ημέρα ήταν κουραστική και γεμάτη συγκινήσεις, ιδιαίτερα για τον π. Κύριλλο. Πίστευα ότι θα αργούσε στο πρωινό. Αλλά τον βρήκα να με περιμένει.

– Πάτερ μου, πάντα πρωινός βλέπω.

– Έτσι είμαι μαθημένος, μου απάντησε.

– Επομένως θα έκαμες και τον Όρθρο…

– Φυσικά, πήρα τις ψυχικές μου ανάσες, μου είπε χαμογελώντας.

Οι «γκρίζοι λύκοι» ήσαν και αυτοί στην ώρα τους… Όταν τους είδα πρωί – πρωί να μας παίρνουν πάλι φωτογραφίες και να μας βιντεοσκοπούν νευρίασα. Πήγα να σηκωθώ και να πάω να τους πω να σταματήσουν αυτόν τον πόλεμο νεύρων που μας κάνουν.

Με συγκράτησε ο π. Κύριλλος.

– Κάτσε κάτω, μου είπε. Αυτό θέλουν, να μας εκνευρίσουν, να πάμε να τους μιλήσουμε, να προκαλέσουν επεισόδιο, να μας τρέχουν στην αστυνομία, να μας ταλαιπωρήσουν. Δεν θα τους κάνουμε το χατήρι. Εμείς ατάραχοι. Αυτοί τη δουλειά τους κι εμείς τη δική μας…

Στην ώρα του είχε έρθει και ο Ιμπραήμ και ξεκινήσαμε. Στη διαδρομή ο π. Κύριλλος μου είπε δυο λόγια για τη Μονή Βαζελώνος:

– Από την Τραπεζούντα είναι λίγο πιο μακριά από τις δυο άλλες Μονές Σουμελά και Περιστερεώτα και δυτικά αυτών και της Τραπεζούντας. Η περιοχή ονομάζεται Ζαβουλών ή Βαζελών και η Μονή αυτή είναι η αρχαιότερη του Πόντου. Η φήμη της ανέβηκε στα ύψη κατά την περίοδο της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας. Σήμερα και αυτή είναι ένας σωρός ερειπίων. Τα τελευταία του λόγια συμπλήρωσαν δάκρυα συγκίνησης, που έκαμαν τα μάτια του να λαμπυρίζουν….

– Αδελφέ μου συχώρα με, μου είπε, αλλά το μυαλό μου πέταξε πάλι για το  τι είχαμε και τι χάσαμε και σε ποιών τα χέρια έμειναν…  

Από εκείνη την ώρα επικράτησε σιωπή στο αυτοκίνητο. Η αναπόληση της αίγλης που γνώρισαν ο Πόντος και τα Μοναστήρια του και η εφιαλτική σκέψη της καταστροφής τους κυριάρχησαν μέσα μας μέχρι να φτάσουμε στον προορισμό μας.

Το αυτοκίνητο άφησε τη δημοσιά και άρχισε την ανάβαση προς την Μονή. Ήταν ένας φαρδύς δρόμος με χώμα, έτοιμος να ασφαλτοστρωθεί, Ένας στρατιώτης με κόκκινο περιβραχιόνιο, νεαρό παλληκάρι, σταμάτησε το αυτοκίνητο μας. Ρώτησε στα τούρκικα τον Ιμπραήμ, ποιοι είμαστε και πού πάμε, του είπε και του απάντησε ότι για λόγους ασφαλείας μας, το αυτοκίνητο πρέπει να σταματήσει σε εκείνο το σημείο… Του είπε ο Ιμπραήμ ότι ο δρόμος είναι βατός και ασφαλής για αρκετά χιλιόμετρα ακόμη, αλλά εκείνος ήταν ανένδοτος.

Αποφασίσαμε να προχωρήσουμε με τα πόδια. Ο Ιμπραήμ έμεινε στο αυτοκίνητο. Το ψιλόβροχο με το κρύο και το βοριαδάκι περόνιαζαν το σώμα μας και έπρεπε να ανηφορίσουμε για περίπου μιάμιση ώρα. Όμως ήμασταν αποφασισμένοι κανένα εμπόδιο να μην αποτρέψει το προσκύνημά μας. Βαδίζαμε πάνω στον αμαξιτό δρόμο. Σε λίγο μας προσπέρασε ένα στρατιωτικό καμιόνι. Ήταν γεμάτο στρατιώτες. Μας προσπέρασε και το αυτοκίνητο με τους «γκρίζους λύκους». Ένας από αυτούς είχε βγάλει το μισό του υπέρογκο σώμα έξω από το παράθυρο και μας βιντεοσκοπούσε. Εκεί που τέλειωνε ο δρόμος και άρχιζε το απότομο μονοπάτι ο στρατιωτικό καμιόνι ήταν σταματημένο και άδειο. Και οι γκρίζοι λύκοι είχαν ξεμείνει. Τους προσπεράσαμε σε κοντινή απόσταση.

– Μην τους κοιτάξεις, μου είπε ο π. Κύριλλος.

Εγώ δεν μπόρεσα κι έριξα την κρυφή ματιά μου. Τους είδα που χαζογελούσαν μεταξύ τους για το καψόνι που μας έκαμαν… Σε λίγο κατάλαβα γιατί οι «Γκρίζοι λύκοι» δεν μας ακολούθησαν. Το τελευταίο στάδιο της ανάβασης ήταν εξαιρετικά επικίνδυνο. Σε μιαν  κοντινή από το μοναστήρι απόσταση έπρεπε να περάσουμε ένα πολύ στενό και γλιστερό από τη βροχή εξόγκωμα βράχου, ενώ και από τις δύο μεριές έχασκε γκρεμός  βάθους εκατοντάδων μέτρων.

Δεν διστάσαμε. Κάναμε το Σταυρό μας, δεν κοιτάξαμε ούτε δεξιά, ούτε αριστερά, αλλά ίσια το μοναστήρι και περάσαμε.

Μπροστά στην είσοδό του ήσαν παρατεταγμένοι οι στρατιώτες. Όλοι φορούσαν το κόκκινο περιβραχιόνιο και είχαν το χέρι στη σκανδάλη του αυτόματου όπλου τους. Ο επικεφαλής τους αξιωματικός μας πλησίασε, μας χαιρέτισε στρατιωτικά και μας ζήτησε τα διαβατήριά μας. Του τα δώσαμε. Ευτυχώς εκείνη την ώρα είχε κόψει η βροχή. Τα κοίταξε για κάποια λεπτά και μετά μας ρώτησε:

– Γιουνάν;

– Γκρικ, του απάντησε ο π. Κύριλλος.

– Νο φότος, νο πρέϊ, μας είπε με σπασμένα αγγλικά. ΟΚ;

– ΟΚ, απαντήσαμε.

Μας έδωσε πίσω τα διαβατήριά μας και εμείς προχωρήσαμε προς τα ερείπια του μοναστηριού, με τη συνοδεία των φαντάρων.

    Ήμασταν περίπου στο κέντρο των ερειπίων, περικυκλωμένοι από τους στρατιώτες..   

– Θα καθίσουμε σιωπηλοί και θα προσευχόμαστε. Να δούμε τις αντοχές τους, μου είπε ο π. Κύριλλος.

       Είχε δίκιο. Κάποια στιγμή σηκώθηκαν και σε παράταξη ανά δύο αποχώρησαν. Η αποστολή τους είχε ολοκληρωθεί… Μας έδειξαν ότι είναι κυρίαρχοι και ότι είμαστε υπό έλεγχο και έφυγαν… Ο π. Κύριλλος ξέσπασε. Έκαμε τρισάγιο για τις ψυχές  των μοναχών που διαβίωσαν στη Μονή Βαζελώνος και μετά έψαλε δυνατά το «Τις Θεός Μέγας, ως ο Θεός ημών…», το απολυτίκιο του Βαπτιστή και το «Τη Υπερμάχω…». Μείναμε για ώρα μέσα στην παγωνιά. Σκεφτόμασταν, προσευχόμασταν, αναπολούσαμε την προσφορά των τριών μοναστηριών και το δέσιμό τους με τους Ποντίους.

Ήταν περασμένες τρεις μετά το μεσημέρι και είχε ο τόπος σκοτεινιάσει από ένα μαύρο σύννεφο, που ήταν μερικές δεκάδες μέτρα πάνω μας.

– Πάμε να φύγουμε μου είπε ο π. Κύριλλος. Σταυροκοπηθήκαμε για μιαν ακόμη φορά και πήραμε την κατηφόρα.

     Η κατάβαση ήταν πιο άνετη και είδαμε καλύτερα το τοπίο. Ήταν άγριο, με πολλούς  βράχους, αλλά και πλούσια βλάστηση. Κατεβαίναμε αμέριμνοι, με γλυκές σκέψεις από την επίσκεψη,  όταν   από μια λόχμη πετάχτηκε ένας αλλόκοτης εμφάνισης γέροντας. Ήταν με παλιά και σκισμένα ρούχα, χοντρές μάλλινες κάλτσες και τσόκαρα στα πόδια, με μακριά κάτασπρη γενειάδα, γεμάτος ρυτίδες, σκελετωμένος. Ξαφνιαστήκαμε. Περπάτησε προς το μέρος μας με λυγισμένα τα γόνατα, λες και δεν ήθελε να φαίνεται από μακριά.

– Παπάς; Ρώτησε τον π. Κύριλλο σε άπταιστα ελληνικά.

– Παπάς!… Ναι, παπάς, του απάντησε. Εσύ γέροντα ποιος είσαι;

– Οι Τούρκοι με περνούν για δικό τους, με φωνάζουν Μουσταφά και με πιστεύουν για τρελό. Εγώ όμως είμαι βέρος Ρωμιός. Οι γονείς μου με τάξανε σε τούτο το Μοναστήρι και με ονομάσανε Ιωάννη… Για πάνω από εβδομήντα χρόνια μένω σε μια καλύβα κάτω από το δρόμο, στην απότομη πλαγιά. Ο Θεός με έχει προικίσει με καλό αυτί και είναι τόση η ησυχία εδώ πέρα, που ξέρω πότε ανεβαίνουν αυτοκίνητα προς το μοναστήρι. Πιάνω και τον ήχο από το βάδισμα των οδοιπόρων προσκυνητών και ευχαριστώ το Θεό που το μοναστήρι δεν πέθανε στις μνήμες των ρωμιών…

Μέρος Β΄

Ο Μουσταφά – Ιωάννης κοίταξε στα μάτια τον π. Κύριλλο.

– Εσένα πώς σε λένε;  

– Με λένε Κύριλλο και τον φίλο μου… Είπε το όνομά μου. Είμαστε από την Ελλάδα και ήρθαμε για προσκύνημα στα Μοναστήρια του Πόντου. Και συνέχισε:

– Εσύ πώς ζεις, εδώ; Δεν σε πήραν είδηση τόσα χρόνια οι Τούρκοι;

–  Με ξέρουν και Τούρκοι και κρυπτορωμιοί και μου φέρνουν τρόφιμα, και πετρέλαιο. Με ξέρουν για αγρίμι και δεν τους εμφανίζομαι. Τα αφήνουν σε ένα συγκεκριμένο βράχο, κάτω από τον δρόμο, και φεύγουν… και με μια αποφασιστική κίνηση μας είπε:

– Πάμε στην καλύβα μου, εκεί ουδείς πλησιάζει και θα σας πω περισσότερα…

Πήραμε την κατηφόρα περπατώντας στα βράχια, που ανάμεσά τους υπήρχε πυκνή βλάστηση. Είδαμε τον βράχο που κάνει ένα κοίλωμα στην κορυφή του και εκεί αφήνουν την ελεημοσύνη τους  όσοι τον φροντίζουν. Η καλύβα ήταν ένας ενιαίος χώρος με χωμάτινο πάτωμα και κεραμίδια πολύ παλιά, που έμπαζαν σε κάποιες μεριές.  Όλα όσα υπήρχαν μέσα ήσαν ξύλινα, φτιαγμένα με τα χέρια του. Τραπέζι, καρέκλες, κρεβάτι. Μαυρισμένα τα μεταλλικά σκεύη της κουζίνας, μια ξυλόσομπα  και μια λάμπα πετρελαίου. Για εξώπορτα σανίδες ενωμένες, που έκλειναν με μια ξύλινη μπάρα. Μια ξύλινη στενή παράγκα για αποχωρητήριο και πιο μακριά ρυάκι με γάργαρο νερό από πηγή που ερχόταν από το βουνό. Όταν πήγαμε να καθίσουμε έπιασε ο γέροντας τον π. Κύριλλο από τον ώμο και του είπε:

– Πρώτα θα με ευλογήσεις, θα με εξομολογήσεις θα μου δώσεις άφεση και ύστερα θα καθίσεις. Είμαι πάνω από ενενήντα ετών και θέλω να πάω έτοιμος κοντά στον Χριστό και στον Άγιο Ιωάννη…

Πήγαν σε μια γωνιά, ο Ιωάννης γονάτισε και κλαίγοντας μιλούσε στον π. Κύριλλο, που είχε βάλει το πετραχήλι, που έφερε πάντοτε μαζί του. Στο τέλος τον σήκωσε, τον ευλόγησε και του έβαλε εκείνος μετάνοια. Ήρθαν κοντά μου και καθίσαμε, οι δυο μας στις δύο καρέκλες που υπήρχαν, ο γέροντας κάθισε στο κρεβάτι του. και άρχισε να μας λέγει την ιστορία του.

– Σας ξαναλέω, ότι είμαι πάνω από ενενήντα ετών. Σε λίγο θα είμαι κοντά στον Κύριο.  Ήμουν στα δέκα οκτώ  δόκιμος μοναχός όταν έζησα όλη την τραγωδία των Ελλήνων του Πόντου. Έζησα την προδοσία των Μπολσεβίκων, την εγκατάλειψη των συμμάχων και τη σφαγή χιλιάδων Ελλήνων. Έζησα τον σκοτωμό των δικών μου ανθρώπων. Προσωπικά ξέφυγα από τη σφαγή, αλλά δεν θέλησα να φύγω μακριά από το μοναστήρι και περιτριγύριζα από τότε σαν αγρίμι σε αυτά τα μέρη.

Είχα διαβάσει για τους κατά Χριστόν σαλούς και σκέφθηκα να κάνω τον τρελό. Έβαλα τούρκικα ρούχα και ζούσα απόκοσμα. Αν κάποιος με πλησίαζε έφευγα με τρελές κινήσεις μέσα στο δάσος. Κάποιος μου έδωσε το όνομα Μουσταφά, που μου έμεινε. Έτσι οι Τούρκοι με περνούν για τούρκο. Ποτέ δεν μου ζητήθηκε να πάω στο τρελοκομείο, ποτέ δεν μου ζητήθηκε να βγάλω ταυτότητα. Ήμουν το τρελό τίποτα γι’ αυτούς. Για εμένα με προστάτευε ο Χριστός και ο Άγιος Ιωάννης, που δεν ήθελε να αφήσω μόνο το μοναστήρι του.

Έτσι όλα αυτά τα εβδομήντα τόσα χρόνια ζω ως Χριστιανός και ας με φωνάζουν Μουσταφά. Ο Θεός με ευλογεί. Το μοναστήρι δεν είναι ερείπιο. Έχει τον Χριστό, την Παναγία, τον Άγιο Ιωάννη, τους Αγγέλους που το προσέχουν και εμένα που κρυφά το υπηρετώ…

Είχαμε μείνει άφωνοι από αυτά που ακούσαμε. Η πρώτη μου σκέψη ήταν «ΖΗ ΚΥΡΙΟΣ». Ο για τους Τούρκους Μουσταφά ο τρελός ήταν στην πραγματικότητα ο Ιωάννης, ο κατά Χριστόν σαλός.

Και η ευλογία που παίρναμε συνεχίστηκε. Μας είπε ο Ιωάννης:

– Ελάτε μαζί μου. Τον ακολουθήσαμε έξω από την καλύβα. Σε ένα ξέφωτο ήταν ένα παλιό πέτρινο κτίσμα που έμοιαζε με εκκλησιά. Η είσοδος ήταν κλεισμένη από δεμάτια σανού και κλαδιά. Τον βοηθήσαμε να τα πετάξει στην άκρη. Μπήκαμε μέσα και ώ Θεέ μου, τι ήταν αυτό που αντικρίσαμε. Ένα παρεκκλήσιο περιποιημένο, με την παλιά καντήλα του και εικονογραφίες παλιές φθαρμένες και κακοποιημένες παλιά από τους Τούρκους, αλλά που φαινόταν η ομορφιά τους. Είχε διατηρηθεί και η μαρμάρινη Αγία Τράπεζα. Φίλησε στον τοίχο τον Σταυρό  και μας είπε:

– Ο Κύριος με διατήρησε στη ζωή και με προφύλαξε από τους άπιστους για να το φυλάω όσο ζω. Τρελός Τούρκος για τους Τούρκους έκαμα την Εκκλησιά αποθήκη για σανό. Είναι ένα κανονικό παρεκκλήσιο, που προσεύχομαι και βρίσκω παρηγοριά και κουράγιο. Στα τελευταία του λόγια έβαλε μετάνοια και έκαμε το Σταυρό του.

Δεν μπορέσαμε να συγκρατήσουμε τη συγκίνησή μας. Αφήσαμε τα άφθονα δάκρυά μας να κυλήσουν στο πέτρινο πάτωμα. Βρισκόμασταν μπρος σε έναν άγιο άνθρωπο, έναν άγιο που θα πεθάνει χωρίς κανείς να γνωρίζει ποιος ήταν και τι πίστευε. Θα πεθάνει χωρίς κανείς να γνωρίζει τον επί εβδομήντα τόσα χρόνια αγώνα του να παριστάνει τον τρελό για να είναι κοντά και να διατηρεί το παρεκκλήσιο της Μονής Βαζελώνος.

Άλλη μια φορά που είχαμε ξεχαστεί, ζώντας μια πρόγευση της κοινωνίας με τους Αγίους στην ατέλειωτη πραγματική ζωή. Όμως ο Ιωάννης μας σκέφθηκε, σκέφθηκε τις υποχρεώσεις μας και θέλησε να μας προφυλάξει.

– Ώρα να πηγαίνετε, μας είπε γλυκά.

Θέλαμε να μείνουμε για πολύ ακόμη κοντά του, αλλά ξέραμε ότι είχε δίκιο…  Το κατάλαβε και μας είπε με την ίδια γλυκύτητα:

– Πηγαίνετε, γιατί θα αρχίσουν να σκέφτονται ότι κάτι σας συμβαίνει και θα κινήσουν να ψάξουν να σας βρουν.

Καταλάβαμε ότι έπρεπε να τον αφήσουμε. Πέσαμε στα γόνατα για να του φιλήσουμε τις άκρες των ποδιών του, αλλά δεν μας άφησε. Πήγε πίσω και μας είπε:

– Πηγαίνετε και από τώρα και στο εξής θα είμαστε ενωμένοι στην προσευχή.

Η καρδιά μας ήταν γεμάτη από άφατη αγαλλίαση και είχαμε ξεχάσει  κάθε μέριμνα…Που όμως μας περίμενε σε λίγη ώρα… Όταν φτάσαμε στο αυτοκίνητο είδαμε τον Ιμπραήμ να ξεφυσά ανακουφισμένος.

– Επί τέλους ήρθατε. Είχαν αρχίσει τα παιδιά – υπονοώντας τους «γκρίζους λύκους» – να αδημονούν… Καλά που είναι απότομα εκεί επάνω και βαρέθηκαν να σας αναζητήσουν…

– Δεν πειράζει, του είπαμε. Μόνοι τους το θέλουν να κάνουν αυτοί τη δουλειά.. Για εμάς καλύτερα θα ήταν να μην μας παρακολουθούν και να μην είναι τσιμπούρια….

 Η συζήτηση σταμάτησε εκεί. Ο Ιμπραήμ μας ρώτησε τι θα φάμε για βράδυ. Του είπαμε κάτι πρόχειρο αν βρούμε στο ξενοδοχείο ή κάπου κοντά. Είχαμε κουραστεί, αλλά είχαμε και χορτάσει. Πού να του εξηγήσουμε με ποια εκλεκτή τροφή…-  

"Ν": Περί διά Χριστόν σαλών ("τρελών") εδώ:

Διά Χριστόν σαλοί: οι «περιθωριακοί» άγιοι

Διά Χριστόν Σαλότητα και Αγιότητα 

Ενότητα άρθρων για τους διά Χριστόν σαλούς εδώ

Δευτέρα 11 Ιουλίου 2022

Σπάιντερμαν: ο γεωπολιτισμός του Χόλυγουντ

Έρεισμα προς τούτο η τεράστια επιτυχία του Σπάιντερμαν, του «Ανθρώπου – Αράχνη», η παγκόσμια πρωτιά της ταινίας σε θέαση, καθ’ όλην την διάρκεια του έτους 2021-2022.

Συζητούνται οι κοινωνικές, πολιτικές αλλά και θεολογικές συνιστώσες του μετανεωτερικού προτάγματος, όπως αυτές εκδιπλώνονται στην καθηλωτική σαγήνη που ασκεί ο αμερικανικός κινηματογράφος στην παγκόσμια ψυχή.

Προτείνουμε και:

«Βαρετοί» ήρωες – Συναρπαστικοί υπερήρωες!... 

Χριστιανοί [;] υπερήρωες και η μυθολογία των κόμικς

 

"Η σημερινή ημέρα είναι μεγάλη και επιφανής. Το γλυκοχάραμά της είναι καθαρό και γλυκύτατο."

Ιερά Μητρόπολις Ζάμπιας ( Αφρικής ) (Άρθρο του Φώτη Κόντογλου στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ – 15/8/1959) Η Κοίμησις Της Θεοτόκου είναι το δεύτερο Πάσχα...